انسان و معاد صفحه 107

زودی برداشته خواهد شد.

شخصی از امام صادق (علیه السلام) سؤال کرد چرا انسان به هنگام خروج روح از بدن دچار درد و رنج می شود ولی این درد و رنج به هنگام دخول روح در بدن رخ نمی دهد. حضرت در جواب فرمود :

لِأَن_َّهُ نَمَا عَلَیْهَا الْبَدَنُ. (1)

به خاطر آنکه بدن با روح رشد کرده است.

چون روح همواره با بدن بوده و بدن به واسطه آن و با آن رشد نموده است، پس میان آن دو رفاقت و انس و محبّت به وجود آمده است. به همین جهت است که جدا شدن از آن برای روح درد آور است.

ولی از آنجا که خداوند متعال به بندگان مؤمن محبّت فراوان دارد و درد و رنج آن ها را ناخوش دارد؛ پس موقعی که می خواهد او را از اهل و عیال و دوست و بدن جدا کند دو نوع رایحه معطّر برایش می فرستد که یکی را «مُنْسِیَه» و دیگری را «مَسْخِیّه» می نامند. با رایحه نخست همه اهل و عیال و اموال خویش را از یاد می برد و با دیگری از دنیا سیر شده و جدایی از آن را اختیار می کند. رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) می فرماید :

لَوْ أَنَّ مُوْمِناً أَقْسَمَ عَلَی رَبِّهِ أَنْ لَا یُمِیتَهُ، مَا أَمَاتَهُ أَبَداً، وَ لکِنْ إِذَا کَانَ ذَلِکَ أَوْ إِذَا حَضَرَ أَجَلُهُ بَعَثَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَیْهِ رِیحَیْنِ: رِیحاً یُقَالُ لَه_َا الْم_ُنْسِیَهُ وَ رِیحاً یُقَالُ لَه_َا الْم_ُسَخِّیَهُ، فَأَمَّا الْمُنْسِیَهُ فَإِنَّهَا تُنْسِیهِ أَهْلَهُ وَ مَالَهُ وَ أَمَّا الْم_ُسَخِّیَهُ فَإِنَّهَا تُسَخِّی نَفْسَهُ عَنِ الدُّنْیَا حَتَّی یَخْتَارَ مَا عِنْدَ اللَّهِ. (2)

چنان که مومنی پروردگارش را قسم دهد که او را نمیراند خدا او را هرگز