انسان و معاد صفحه 150

اللّهُ. (1)

و در صور دمیده می شود همه اهل آسمانها و زمین می میرند جز آن کس که خدا بخواهد.

از آیه شریفه استفاده می شود که با یک دمیدن در صور همه انسان ها در زمین و آسمانها می میرند. این مردن را آیه شریفه با بی هوش شدن تعبیر می کند. این حالت برای همه اتفاق می افتد جز آنان که مشیّت خداوند متعال بر بقایشان تعلّق گرفته باشد.

در آیه دیگر خداوند متعال بیان می کند که با نخستین نفخه آسمان ها در هم می ریزند و زمین و کوه ها از بین می رود.

فَإِذا نُفِ_خَ فِی آلصُّورِ نَفْخَهٌ واحِدَهٌ * وَحُمِلَتِ آلأَرْضُ وَالجِبالُ فَدُکَّتا دَکَّهً واحِدَهً* فَیَوْمَ_ئِذٍ وَقَعَتِ آلواقِعَهُ * وَآنْشَقَّتِ آلسَّماءُ فَهِیَ یَوْمَئِذٍ واهِ_یَهٌ. (2)

پس آنگاه که یک بار در صور دمیده شد و زمین و کوهها بلند شده یک بار به هم کوبیده شوند، پس آن حادثه به وقوع می پیوندد و آسمان قطعه قطعه می شود. پس آسمان آن روز سست است.

در قرآن کریم از «نفخ اوّل» با عنوان «صیحه اولی» نیز تعبیر شده است. خدای تعالی می فرماید :

إِنْ کانَتْ إِلّا صَیْحَهً واحِدَهً فَإِذا هُمْ خامِدُونَ. (3)

آن جز یک داد زدن نیست پس ناگهان همه بی حرکت می شوند.

امیرمؤمنان (علیه السلام) هم به مردن همه موجودات زنده و نرم شدن کوه ها و صخره ها و ذوب شدن  آن ها پس از نفخه نخست اشاره می کند :

1- . یس(36)/ 50.
2- . الحاقه(69)/ 16-13.
3- . یس(36)/ 29.