انسان و معاد صفحه 157

می شوند ولی همه از همدیگر فرار می کنند و خداوند تنها به کسانی اجازه سخن گفتن می دهد که حقّ بگویند. در این موقف رسولان الاهی بلند می شوند و شهادت می دهند. ایشان سپس متذکّر می شود که همه این مطالب مربوط به مواقف پیش از حساب است و در موقف حساب کسی با دیگری کاری ندارد و همه به اعمال خویش سرگرم می شوند.

و در جای دیگر این حدیث سخن از اختلاف آیات دیگر به میان آمده است که در برخی از  آن ها سخن از وضع میزان ها و ترازوها است.

وَنَضَعُ آلمَوازِینَ آلقِسْطَ لِ_یَوْمِ آلقِ_یامَهِ فَلا تُظْلَمْ نَفْسٌ شَیْئاً. (1)

و برای روز قیامت ترازوهای عدل وضع می کنیم و بر هیچ کسی هیچ چیزی ظلم نمی شود.

و در آیه دیگر آمده است :

فَلا نُقِ_یمُ لَهُمْ یَوْمَ القِ_یامَهِ وَزْناً. (2)

پس در روز قیامت وزنی به پا نمی کنیم.

و در آیه دیگر سخن از در آمدن به بهشت و روزی های بی حساب آن است.

فَأُول_ئِکَ یَدْخُلُونَ آلجَنَّهَ یُرْزَقُونَ فِ_یها بِغَیْرِ حِسابٍ. (3)

پس آنان وارد بهشت می شوندو بدون حساب در آنجا روزی داده می شوند.

امیر مؤمنان (علیه السلام) این آیات را هم بیان کرده است که نبود میزان وحساب اختصاص به گروهی خاص دارد. (4)

1- . انبیاء(21) / 47.
2- . کهف(18) / 105.
3- . غافر(40) / 40.
4- . توحید/ 260، 261، 268.