انسان و معاد صفحه 168

وَاللّهُ آلَّذِی أَرْسَلَ الرِّیاحَ فَتُثِ_یرُ سَحاباً فَسُقْناهُ إِلی بَلَدٍ مَیِّتٍ فَأَحْیَیْنا بِهِ الأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِ_ها کَذلِکَ آلنُّ_شُورُ. (1)

و خدا کسی است که بادها را می فرستد که ابر را به سوی شهری مرده می راند. پس با آن زمین را بعد از مردنش زنده می کنیم. نشر [و زنده شدن در قیامت] هم همین طور است.

وَمِنْ آیاتِهِ أَنَّکَ تَری الأَرْضَ خاشِعَهً فَإِذا أَنْزَلْنا عَلَیْها الماءَ آهْتَزَّتْ وَرَبَتْ إِنَّ الَّذِی أَحْیاها لَُمحْیِ آلْمَوْتی إِنَّهُ عَلی کُلِّ شَیءٍ قَدِیرٌ. (2)

و از آیات خداست که زمین را فروتن می بینی. پس آنگاه که آب بر آن فرو فرستادیم به اهتزاز درمی آید و رشد می کند. همانا آن که زمین را زنده می کند مردگان را زنده می کند و او به هر چیزی توانا است.

فَأَنْزَلْنا بِهِ آلماءَ فَأَخْرَجْنا بِهِ مِنْ کُلِّ آلَّثمَراتِ کَذلِک َ نُخْرِجُ آلمَوْتی لَعَلَّکُمْ تَذَکَّرُونَ. (3)

پس به وسیله آن ابر آب فرو فرستیم و با آن از هر گونه محصولی بیرون آوریم. هم این گونه مردگان را بیرون می آوریم شاید شما متذکّر شوید.

در این آیات خداوند متعال زنده شدن انسان ها را به مانند زمینی تصویر می کند که در اثر خشکسالی همه گیاهان آن خشک شده و اثری از آن ها بر روی زمین باقی نمانده است ولی آن گاه که باران بر آن می بارد دوباره گیاهان روییدن خود را آغاز می کنند. آب باران زمین خشک و مرده را زنده و سرسبز می کند. به هنگام قیامت هم همه انسان ها می میرند و به خاک تبدیل می شوند، دوباره با بازگشتن روح به بدن ها شروع به رویش می کنند و همچون گیاهان سر از خاک بر می آورند.

چنانکه در این آیات بیرون آمدن انسان ها از خاک در روز قیامت به روییدن

1- . فاطر(35)/ 9.
2- . فصلت(41)/ 39.
3- . اعراف(7)/ 57.