انسان و معاد صفحه 209

و این امر در مورد مجازات گناهکاران امّت پیامبر خاتم (صلی الله علیه و آله و سلم) نیز از سوی خدای تعالی در نظر گرفته شده است.

بدیهی است که عفو و بخشش از مجازات بندگان حقّ مسلّم خداوند متعال است و کسی جز او از چنین حقّی برخوردار نیست. به همین جهت است که خداوند متعال در برخی از آیات حتّی شفاعت (=طلب عفو) را از دیگران نفی کرده است.

قُلْ لِلّهِ آلشَّفاعَهُ جَمِ_یعاً لَهُ مُلْکُ آلسَّم_واتِ وَالأَرْضِ ثُمَّ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ. (1)

بگو شفاعت همگی از آن خداوند است. سلطنت آسمانها و زمین برای اوست. سپس به سوی او باز خواهید گشت.

لا بَیْعٌ فِ_یهِ وَلا خُلَّهٌ وَلا شَفاعَهٌ. (2)

در آن روز بیع و دوستی و شفاعتی در کار نیست.

این دو آیه شریفه دلالت دارند که در روز قیامت به کسی اذن شفاعت داده نخواهد شد. ولی آیات دیگری در قرآن مجید است که این امر را برای برخی از مؤمنان اثبات کرده و قبولی شفاعت آنان را تأیید نموده است.

وَلا یَمْلِکُ آلَّذِینَ یَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ آلشَّفاعَهَ إِلّا مَنْ شَهِدَ بِالحَقِّ وَهُمْ یَعْلَمُونَ. (3)

آنان که غیر خدا را می خوانند مالک شفاعت نخواهند شد مگر کسی که به حقّ شهادت دهد و آنان می دانند.

یَوْمَئِ_ذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَهُ إِلّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْم_نُ وَرَضِیَ لَهُ قَوْلاً. (4)

در آن روز شفاعت فایده نمی بخشد جز کسی که خدای رحمان به او اذن دهد و از سخن گفتن او خشنود باشد.

1- . زمر(39) / 44.
2- . بقره(2) / 254.
3- . زخرف(43) / 86.
4- . طه(20)/ 109.