انسان و معاد صفحه 210

پس در روز قیامت تنها کسانی می توانند زبان به طلب عفو و بخشش برای دیگران گشایند که از سوی خدای تعالی اذن داشته باشند. بنابراین نفی کلّی آیات سابق با توجّه به دو آیه دیگر تخصیص می خورد. ولی با توجّه به تعدّد مواقف قیامت _ چنان که بیان شد _ می توان گفت نفی کلّی شفاعت مربوط به برخی از مواقف قیامت است و آیاتی که اذن شفاعت را برای عدّه ای اثبات می کند مربوط به مواقف دیگر است.

اهمیّت شفاعت

اعتقاد به شفاعت از نظر روایات اهل بیت (علیهم السلام) در فرهنگ تشیّع از اهمیّت ویژه ای برخوردار است. به همین جهت است که منکر شفاعت از زمره شیعیان خارج شمرده شده است، امام صادق (علیه السلام) می فرماید :

مَنْ أَنْکَرَ ثَلَاثَهَ أَشْیَاءَ فَلَیْسَ مِنْ شِیعَتِنَا: الْمِعْرَاجَ وَ الْم_ُسَاءَلَهَ فِی الْقَبْرِ وَ الشَّفَاعَهَ. (1)

هر کس سه چیز را انکار کند از شیعیان ما نیست: معراج، سؤال قبر و شفاعت.

بلکه اقرار به شفاعت از جمله اموری است که در کمال ایمان و تشیّع شخص اخذ شده است. امام رضا (علیه السلام) می فرماید :

مَنْ أَقَرَّ بِتَوْحِیدِ اللَّه... وَ الْحَوْضِ وَ الشَّفَاعَهِ وَ خَلْقِ الْجَنَّهِ وَ النَّار.... فَهُوَ مُوْمِنٌ حَقّاً وَ هُوَ مِنْ شِیعَتِنَا أَهْلَ الْبَیْت. (2)

کسی که به یگانگی خدا... و حوض و شفاعت و خلقت بهشت و جهنّم اقرار کند.... حقیقتاً مومن و از شیعیان ما اهل بیت (علیهم السلام) است.