انسان و معاد صفحه 211

بنابراین در اصل ثبوت شفاعت و اهمیّت آن از نظر شیعه جای هیچ گونه شک و تردید نیست بحث تنها در شرایطی است که از سوی خدای تعالی برای شفاعت کنندگان و شفاعت شوندگان در نظر گرفته شده است.

شفاعت کنندگان

گفتیم در برخی از مواقف قیامت خداوند متعال به کسی اذن سخن گفتن نمی دهد ولی در برخی دیگر به برخی از بندگان اذن شفاعت داده می شود. تفصیل این امر که در کدام موقف این دو امر صورت می گیرد به طور مشخّص معلوم نیست ولی یقین داریم که در قیامت عدّه ای حقّ شفاعت پیدا می کنند؛ و آنان عبارتند از : پیامبران و اوصیا صلوات الله علیهم و مؤمنان و فرشتگان و قرآن و اقوام و ....

بزرگترین شفیع در روز قیامت پیامبر گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) و اهل بیت اویند :

إِنِّی لَأَشْفَعُ یَوْمَ الْقِیَامَهِ فَأُشَفَّعُ، وَ یَشْفَعُ عَلِیٌّ فَیُشَفَّعُ، وَ یَشْفَعُ أَهْلُ بَیْتِی فَیُشَفَّعُون. (1)

همانا من در روز قیامت شفاعت می کن_م و شفاعت_م پذی_رفته م_ی شود و علی (علیه السلام) شفاعت می کند و شفاعتش قبول می گردد واهل بیتم (علیهم السلام) شفاعت می کنند و شفاعتشان پذیرفته می شود.

مؤمن هم درباره دوستان و خویشان خود شفاعت می کند: امام صادق (علیه السلام) می فرماید :

إِنَّ الْم_ُومِنَ لَیَشْفَعُ لِحَمِیمِهِ إِلَّا أَنْ یَکُونَ نَاصِبا. (2)

همانا مومن نزدیکان خود را شفاعت می کند مگر آنکه ناصبی (=دشمن اهل بیت (علیهم السلام) ) باشد.