انسان و معاد صفحه 22

2. انسان در عالم ذرّ (= عهد = میثاق = الست)

این عالم به اعتبار اینکه همه فرزندان حضرت آدم (علیه السلام) در آنجا به صورت ذرّات بودند به عالم ذرّ معروف است. و به جهت اینکه خداوند متعال همه انسان ها را در آن جا به (أَلَسْتُ بِرَبِّکُمْ) خطاب فرموده به عالم ألست تعبیر شده است. و به خاطر اینکه خداوند متعال از همه آن ها به ربوبیّت خویش عهد و پیمان گرفته است عالم عهد و میثاق نامیده شده است.

در وجود چنین عالمی از نظر متون مقدس دینی هیچ گونه شک و تردیدی نیست. و روایات در این زمینه متواترند. از علامه امینی؛ نقل شده است که آیات فراوانی در قرآن کریم وجود دارد که دلالت می کندکه انسان پیش از این دنیای مشهود به صورت کامل در عالمی دیگر وجود داشته است. ایشان آیه ذرّ را مهم ترین آن ها دانسته و رساله ای در 150 صفحه در تفسیر آن نگاشته و در آن 19 آیه و  130 حدیث نقل نموده است که دلالت بر وجود عالم ذرّ دارند. جالب تر این است که ایشان 40 حدیث از احادیث یاد شده را صحیح اصطلاحی دانسته است. (1)

و نیز آیه الله سیّد عبدالرّسول جهرمی در این زمینه می نویسد :

حقّ این است که عالم ذرّ ثابت است. زیرا روایاتی که در این مورد وارد شده جدّاً فراوان است به ویژه روایاتی که از طریق امامیّه در این مورد رسیده است. و اسناد عده ای از آن ها معتبر است و دلالت آن ها بر وجود عالم ذرّ واضح و روشن است، و ادعای تواتر معنوی این روایات هم بعید نیست. (2)

از آیات قرآن کریم و روایات فراوانی که درباره وجود عالم ذرّ و خصوصیات آن وارد شده است استفاده می شود که خداوند متعال همه فرزندان حضرت آدم (علیه السلام) را در عالم ذرّ از پشت حضرت آدم (علیه السلام) بیرون کشید و از آنان بر ربوبیّت خویش عهد و