انسان و معاد صفحه 237

ضَوْئِهِ شَیْء.

از کجا می گویند اهل بهشت وقتی مردی از  آن ها میوه ای را از درخت می خورد جایش فوری میوه ای دیگر در می آید؟

فرمود: آری، این مثل چراغ است که از نور آن اخذ می شود اما از روشنایی آن چیزی کم نمی شود.

بعد زندیق پرسید :

أَ لَیْسُوا یَأْکُلُونَ وَ یَشْرَبُونَ وَ تَزْعُمُ أَن_َّهُ لَا تَکُونُ لَه_ُمُ الْحَاجَهُ؟ قَالَ: بَلَی، لِأَنَّ غِذَاءَهُمْ رَقِیقٌ لَا ثِقْلَ لَهُ بَلْ یَخْرُجُ مِنْ أَجْسَادِهِمْ بِالْعَرَقِ. (1)

آیا اهل بهشت نمی خورند و نمی آشامند در حالی که شما گمان می کنی که آن ها قضای حاجت نمی کنند؟ فرمود: آری، این به خاطر آن است که غذای آن ها رقیق است و سنگینی ندارد و از بدن هایشان با عرق خارج می شود.

عذاب جهنّم نیز با دنیا تفاوت هایی دارد. اهل جهنّم به خاطر شدّت عذابی که به آن ها وارد می شود آرزوی مرگ می کنند ولی نمی میرند، نه حیات پسندیده ای برای آن ها هست و نه مرگ:

الَّذِی یَصْلی آلنّارَ آلکُبْری * ثُمَّ لا یَمُوتُ فِ_یها وَلا یَحْیی (2)

آن کس که به آتش بزرگ انداخته می شود آنگاه در آنجا نه می میرد و نه زنده می شود.

لا یُ_قْضی عَلَیْهِمْ فَیَمُوتُوا (3)

بر آن ها حکم نمی شود تا بمیرند.

1- . احتجاج 2 / 351؛ بحارالانوار 8 / 136.
2- . اعلی(87) / 13-12.
3- . فاطر(35) / 36.