انسان و معاد صفحه 59

معنای اصطلاحی معاد

معاد در اصطلاح همه ملل و ادیان الاهی عبارت است از بازگشتن ارواح همه انسان ها به بدن های مادّی بعد از جدا شدن از آن ها، در روز قیامت برای رسیدن به نتیجه اعمال خویش.

بنابر این اطلاق واژه معاد بر زنده شدن گروه خاصّی پیش از وقوع قیامت (= رجعت) یا زنده شدن برخی دیگر در دنیا، هرچند از نظر لغت درست است ولی معاد مصطلح ادیان الاهی نیست.

اهمّیّت معاد

معاد یکی از اصول اعتقادی همه مسلمانان است. در اهمّیّت آن همین بس که خداوندمتعال در قرآن کریم بیش از هزار آیه را به این اصل دینی اختصاص داده است؛ بلکه در برخی از آیات ایمان به معاد را در کنار ایمان به خدا که اساس هر دین الاهی است، قرار داده است :

وَالمُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالیَوْمِ آلآخِرِ أُول_ئِکَ سَنُؤْتِ_یهِمْ أَجْراً عَظِ_یماً. (1)

و ایمان آورندگان به خدا و روز واپسین  آن ها را اجری بزرگ خواهیم داد.

قاتِلُوا آلَّذِینَ لا یُ_ؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَلا بِالیَوْمِ الآخِرِ. (2)

با آنان که به خدا و روز واپسین ایمان نمی آورند جنگ کنید.

و رسول گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) ایمان به معاد را شرط اساسی ایمان دانسته و فاقد آن را فاقد ایمان می داند :