انسان و معاد صفحه 60

لَا یُوْمِنُ عَبْدٌ حَتَّی یُوْمِنَ بِأَرْبَعَهٍ: حَتَّی یَشْهَدَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِیکَ لَهُ، وَ أَنِّی رَسُولُ اللَّهِ بَعَثَنِی بِالْحَقِّ، وَ حَتَّی یُوْمِنَ بِالْبَعْثِ بَعْدَ الْمَوْتِ، وَ حَتَّی یُوْمِنَ بِالْقَدَرِ. (1)

مؤمن به کسی گفته می شود که به چهار چیز ایمان آورد: شهادت دهد که خدایی جز «الله» نیست، خدا واحد است و شریکی ندارد و شهادت دهد که من رسول خدا هستم و مرا به حق برانگیخه است و به برانگیخته شدن بعد از مرگ و نیز به تقدیر الاهی ایمان بیاورد.

سخن در اهمّیّت معاد بیش از آن است که بتوان در این بخش به ذکر همه جوانب آن پرداخت امّا اشاره به این امر هم لازم و ضروری است که با اعتقاد به معاد و وجود آن حقیقت دین و شریعت الهی و تمام بشارت ها و انذارها معنا پیدا می کند و در معاد است که عدل الهی به تمام معنا ظهور و بروز پیدا می کند و بندگان با ایمان و با تقوا از بندگان لاأبالی و بی دین جدا گشته و نتیجه تقوا و ایمان و بی مبالاتی و بی دینی خویش را خواهند چشید.

آثار اعتقاد به معاد

هیچ رسولی از سوی خدای تعالی به رسالت برگزیده نشده است جز اینکه یکی از وظایف او بشارت و انذار بوده است :

وَمانُرْسِلُ آلمُرْسَلِ_ینَ إِلّا مُبَشِّرِینَ وَمُنْذِرِینَ. (2)

و ما رسولان را نفرستادیم جز اینکه بشارت دهنده و بیم دهنده باشند.

بدیهی است مهم ترین مصداق بشارت، بشارت به نعمتی دائم و کامل است و آن بعد از بازگشت روح به بدن و محاسبه اعمال و با پیروزی کامل بعد از رهایی کامل از مواقف قیامت خواهد بود. و مصداق روشن انذار هم در مورد انسان با عذاب های جهنّم به وجود می آید. بنابر این وجود روز قیامت و زنده شدن پس از مرگ و