انسان و معاد صفحه 66

آیا انسان گمان می کند بیهوده رها می شود؟

این دو آیه دلالت می کند که اگر حیات انسان با این دنیا پایان می گرفت و زندگی جدیدی برای او نبود که در آن جا مورد محاسبه قرار گیرد، خلقت این انسان با شرایط و امکاناتی که خداوند متعال برای تربیت او در این دنیا مهیّا کرده است، عبث و بیهوده می شد.

معاد، ضرورت ادیان

در قرآن کریم همه رسولان الاهی از حضرت آدم گرفته تا حضرت خاتم (صلی الله علیه و آله و سلم) روز قیامت و مجازات اعمال انسان ها و زنده شدن پس از مرگ را به انسان ها سفارش کرده و اعتقاد به آن را از آن ها خواسته اند. و گفتیم که هیچ رسولی از سوی پروردگار به رسالت برگزیده نشده است مگر اینکه یکی از وظایف مهم او بشارت و انذار بوده است. بشارت و انذار هر چند با بلاها و عذاب ها و نعمتهای دنیا نیز معنادار می شود، امّا مصداق بارز و آشکار آن، نعمت های بهشتی و عذاب های جهنّمی است.

افزون بر این در آیات فراوان دیگری نیز که مضمون دعوت های پیامبران را حکایت می کند به این امر تصریح می کند. خدای تعالی بعد از بیان بهتر بودن زندگی آخرت از دنیا و جاودانگی اش، آن را به کتاب های آسمانی پیشین مانند کتاب های حضرت ابراهیم و موسی (علیهما السلام) نسبت می دهد :

بَلْ تُؤْثِرُونَ آلحَیاهَ آلدُّنْیا * وَالآخِرَهُ خَیْرٌ وَأَبْقی * إِنَّ ه_ذا لَفِی آلصُّ_حُفِ آلأُولی * صُ_حُفِ إِبْراهِ_یمَ وَمُوسی. (1)

بلکه زندگی دنیا را ترجیح می دهید * در حالی که آخرت بهتر و باقی است * همانا این در نوشته های پیشین موجود است * نوشته های ابراهیم