انسان و معاد صفحه 78

شود. گفت: چهار پرنده بگیر و  آن ها را قطعه قطعه کن آنگاه جزئی از آن ها را در بالای هر قلّه ای قرار ده سپس  آن ها را صدا بزن با شتاب به سویت خواهند آمد؛ و باور کن که خداوند عزیز و حکیم است.

در این جریان نیز سؤال از زنده شدن مردگان و امکان وقوع معاد جسمانی است. اگر چه در روایت، اصل سؤال از خوردن حیوانات همدیگر را پدید آمده است و این نشانگر معاد آن ها نیز است و در مباحث بعدی شواهد و ادلّه ای برای آن خواهد آمد ولی این مسأله در انسان ها نیز وجود دارد و مردگان آن ها نیز خوراک دیگران قرار می گیرد. و خداوند متعال با جوابی که فرموده؛ نشان داده است که بدن های هر یک از موجودات اگرچه ظاهراً به بدن دیگری تبدیل می شود ولی در واقع هر یک از بدن ها مشخّص و معیّن است و بعد از مرگ هیچ گاه بدنی به بدن دیگر یا جزئی از بدن به جزئی از بدن دیگر تبدیل نمی شود بلکه فقط با همدیگر در می آمیزند و به عنایت خداوند متعال به هنگام قیامت از همدیگر جدا شده و با برگشتن روحشان حی_ات تازه ای پیدا م_ی کنند. بناب_راین، داستان زن_ده شدن پ_رندگان حضرت ابراهیم (علیه السلام) نیز به خوبی بر امکان وقوع معاد جسمانی شهادت می دهد.

این جریان نیز قدرت و علم خداوند متعال را یادآوری می کند و گویای آن است که کوچکترین جزء بدنی هیچ انسانی در هر کجای عالم هم قرار بگیرد بر خدای تعالی پوشیده نیست و خداوند به آن آگاهی و اشراف کامل دارد و تمام اجزای بدن انسان ها را بعد از پوسیده شدن دوباره به همان شکل اوّل خود بازگردانده و آن ها را عیناً مثل قبل قرار خواهد داد و روح و تمام ادراکات و بهره مندی آن ها از عقل و خرد را به آنان باز خواهد گرداند و آنان همان انسان های سابق خواهند شد. و با توجّه به علم عیانی و دقیق و توانایی کامل و بی حدّ الهی در این امر جای هیچ گونه تردید و شبهه ای نیست. و در حقیقت اعتقاد به معاد با اعتقاد به توحید و معرفت خدای متعال پیوند خورده است و اعتقاد به معاد در ادیان الهی از اعتقاد به خدای تعالی وقدرت و علم عیانی او هرگز قابل تفکیک نیست.