انسان و معاد صفحه 87

پیامبران الاهی از آن به امّت هایشان خبر داده اند همین انسان ها با همین بدن های دنیوی شان دوباره جمع خواهند شد. پس اگر بدنی غیر از این بدن دنیوی در آخرت خلق شود و یا معاد فقط روحانی باشد و بدنی در کار نباشد، جایی برای طرح این شبهه ها و جواب هایی که داده شده نخواهد بود.

2. شبهه آکل و مأکول

نتیجه مطالب یاد شده تا اینجا این است که خداوند متعال در روز قیامت همه اجزای پراکنده انسان را _ در هر جا از زمین و آسمان ها و دریاها باشد _ دوباره جمع خواهد کرد و بدن را به صورت کامل دوباره درست خواهد کرد.

پیشتر روشن شد که انسان از روح و بدن مرکّب شده است. روح به دو هزار سال پیش از بدن آفریده شده و به بدن خلق شده در عالم ذرّ تعلّق گرفته است. سپس به همراه بدن در اصلاب پدران وارحام مادران جاری می شود و در وقت معلوم در آخرین رحم قرار می گیرد و از طریق مادر از مواد این دنیا تغذیه و رشد و نمو می کند و بعد از سپری کردن دوران جنینی به دنیا می آید و در این دنیا رشد و عمر خویش را طی می کند و در نهایت با مرگ روح وبدن ذرّی از این بدن دنیوی خارج می شود. روح در برزخ و بدن ذرّی _ بنابر روایتی _ در قبر باقی می ماند. بسیاری از بدنهای دنیوی می پوسند و به عناصر اوّلیّه تبدیل می شوند. و عناصر اوّلیّه بدن نیز ممکن است به اجزای موجودات دیگر تبدیل شوند. مثلاً داخل آجر یک ساختمان گردند یا به شاخه درختی بروند و یا جزئی از بدن حیوان یا انسانی دیگر شوند. از سوی دیگر گفته شد که خدای تعالی در قیامت اجزای بدن هر انسانی را در هر کجا که باشند دوباره به هم می آورد و جمع می کند. جمع کردن بدنها هیچ مشکل عقلی ندارد جز در صورتی که جزئی از بدن انسانی تبدیل به جزء بدن انسانی دیگر شود در این صورت خدای تعالی اگر بخواهد هر دو انسان را به صورت کامل باز گرداند و زنده کند ممکن نخواهد بود. از این شبهه در اصطلاح به شبهه آکل و مأکول تعبیر