نوجوان و معاد صفحه 14

و من هنگامی که امام زین العابدین علیه السلام، فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله را در آن حال دیدم، او را به حال خود واگذاشتم و در خود فرو رفتم. با خود گفتم: وقتی امام معصوم این گونه از عذاب قیامت می نالد؛ پس وای به حال من!» وقتی آن جوانان سخنان مرد را شنیدند، حالشان دگرگون شد و این مسئله باعث شد تا آنها دست از کارهای خلاف خود بردارند و دیگر به اینکه، پسر یکی از صحابی رسول خدا صلی الله علیه و آله هستند، افتخار نکنند و این امر باعث غرورشان نشود.(1)

نتیجه بی ایمانی به قیامت

نتیجه بی ایمانی به قیامت

مردِ نادان به قصد مسخره کردن پیامبر صلی الله علیه و آله، از خانه اش در همسایگی ایشان بیرون آمد. او ساعتی در مسیر راه منتظر آن حضرت ماند و به خانه پیامبر صلی الله علیه و آله چشم دوخت. وی، بارها و بارها پیامبر صلی الله علیه و آله را مسخره کرده و موجبات آزار و اذیت او را فراهم ساخته بود، امّا هر بار با سکوت و بی اعتنایی آن حضرت روبه رو شده و تلاش او در خنداندن عده ای که دور او جمع می شدند، بی نتیجه مانده بود. این بار، خود را بیشتر آماده کرده بود و جملاتی را که می خواست به پیامبر صلی الله علیه و آله بگوید، چند بار مرور کرده بود، تا بتواند این بار به هدف شوم خود برسد. این مرد، فرزند «ابی ربیعه» بود. ابی ربیعه، خود نیز از مشرکان بود و در آزار رسانی به رسول خدا از هیچ تلاشی دریغ نمی کرد. پسر او که «علی» نام داشت، تربیت شده چنین پدری بود و