نوجوان و معاد صفحه 144

نفس راحتی کشید و با خوشحالی از خدمت پیامبر صلی الله علیه و آله مرخص شد.(1)

نورهای بهشتی

نورهای بهشتی

روز قیامت فرا رسیده است و هرکس به سوی منزلگاه خود می رود. بهشتیان، در جایگاه ابدی خویش غرق در نعمت های الهی هستند، اما دوزخیان، خوار و ذلیل به سوی جهنم برده می شوند.

ائمه، پیامبران خدا و پیروانشان، هر کدام در شأن و مقام خویش در بهشت جای گرفته اند. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله، علی علیه السلام، فاطمه علیهاالسلام، و امامان در بالاترین مرتبه قرار دارند. بهشتیان، از رنج و غصه دنیا رها شده اند و شادی می کنند.

به ناگاه، نوری تمام بهشت را روشن می کند. آن روشنایی به اندازه ای است که حوریان بهشتی در برابر آن دیده نمی شوند. تمام نگاه ها سوی آن نور، متوجه می شود. یکی از بهشتیان از فرشته مأمور که «رضوان» نام دارد، می پرسد. «ای رضوان! این چه نوری است که تا این اندازه می درخشد؟ آیا خورشید است؟ پروردگار که فرموده در بهشت نه آفتاب و نه سرماست؟!»

رضوان پاسخ می دهد: «آری! خداوند چنین فرموده؛ امّا این نوری که شما دیده اید، نور خورشید نیست؛ بلکه نور وجود علی علیه السلام و فاطمه علیهاالسلام است. هر زمان که این دو بزرگوار بخندند و دندان هایشان نمایان شود، نوری از آنها در دندان ها می درخشد که تمام بهشت را روشن می کند».(2)