نوجوان و معاد صفحه 156

پیش از نماز این دعا را خواندند و نماز جماعت برپا شد.(1)

شراب بهشتی

شراب بهشتی

آن پیرمرد از راهی می گذشت. دو جوان را دید که به بحث و جدل مشغول بودند. یکی از آنان به دیگری می گفت: «تو ثوابی نبرده ای، تنها من ثواب برده ام و به یقین، پاداش آن در بهشت فقط نصیب من خواهد شد. خداوند در آنجا به من شرابی خواهد داد که هزاران بار خوشبوتر و خوش طعم تر از این شراب های دنیوی است. امّا تو از آن بی بهره ای.»

جوان دیگر گفت: «خیر! تو اشتباه می کنی. خداوند از آن شراب بهشتی به من نیز می دهد. من هم مانند تو از آن شراب ننوشیدم.»

پیرمرد، با شنیدن سخنان این دو جوان لبخندی زد، جلوتر رفت و به آنان گفت: «فرزندان من! شنیدم که از شراب سخن می گویید و با هم بحث و جدل می کنید. آیا کاری از دست من ساخته است؟» اول ی گفت: «ما هر دو از جایی می گذشتیم که کسی به ما شراب تعارف کرد. من به خاطر خدا از خوردن آن شراب خودداری کردم، امّا این دوست من به انگیزه اینکه شراب برای هر فردی زیان بار است آن را ننوشید. حال من از شما می پرسم. آن شرابی که خداوند وعده داده است (رحیق مختوم) آیا تنها به من داده می شود یا دوستم نیز از آن شراب بهشتی بهره مند می گردد؟» پیرمرد، لحظه ای سکوت کرد و به فکر فرو رفت، سپس گفت: «بهتر است نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله