نوجوان و معاد صفحه 89

بدان مردم را می فریفتی، کجاست؟ می بینی که همه چیز پابرجاست و هیچ خبری نیست. چرا این همه بر سخن خود اصرار می ورزی؟ تو که از آتش دوزخ سخن می گفتی، ما بسیار دوست داریم که قیامت رخ دهد و آن را ببینیم. دوزخ از آنِ ما باشد و بهشت مال تو و یارانت، آن را نخواستیم!»

در این هنگام، جبرییل فرود آمد و آیه اول سوره نحل نازل شد. این آیه با آوردن فعل ماضی، از رخ دادن بسیار نزدیک قیامت، چنان خبر داد که گویا رخ داده است و در آن، تردیدی وجود ندارد. یاران پیامبر صلی الله علیه و آله از این تعبیر برداشت کردند که هر آینه، ممکن است قیامت رخ دهد. اضطراب و نگران، سراسر شهر را فرا گرفت. همه مردم منتظر بودند تا هر لحظه زلزله ای بزرگ رخ دهد و قیامت پدید آید. گروهی نیز با عجز و ناله به درگاه الهی، توبه و با بستگان خویش وداع کردند، امّا از قیامت خبری نشد.

جبرییل امین، دوباره از آسمان فرود آمد و فرمود: «شتاب مکنید!»

پیامبر صلی الله علیه و آله، یاران خود را فرا خواند و به دو انگشت خود اشاره کرد و فرمود: «فاصله بعثت من تا قیامت، همچون این دو انگشت، به هم نزدیک است».

خداوند می فرماید: «امر خدا نزدیک است؛ بنابراین، شتاب مکنید».(1)

نزدیک بودن قیامت

نزدیک بودن قیامت

غروب آفتاب نزدیک بود و مردم بعد از نماز عصر، همچنان در مسجد