تجربه نزدیک به مرگ (حوادث و اتفاقات کسانی که عالم بعد از مرگ را تجربه کردند) صفحه 376

والدین من هیچ گاه در مورد خدا با من صحبت نکردند و هیچ گاه مرا به کلیسا نبرده بودند ولی با وجود این من فهمیدم که آن صدای خداوند است. من همچنین حس می کردم که این مکان که من در آن با این نور بسیار زیبا که همان خداوند است به سر می برم خانه واقعی من است. این نور مرا در بر گرفت و من با آن یکی شدم. حس می کردم که کسی مرا در آغوش خود گرفته است؛ درست مثل همان حسی که چند ماه قبل وقتی سگی مرا گاز گرفت و پدرم مرا در آغوش خود گرفته بود.

نور زیبای دیگری که کوچکتر از نور قبلی بود به ما پیوست. این نور دختری ده ساله بود که تا حدی شبیه به خود من بود. او مرا شناخت. او مرا در آغوش گرفت و به من گفت که «خواهر من است و نام مادربزگ مان –ویلامیت که یک ماه پیش از تولد من مرده بود را روی او گذاشته اند. والدین ما من را ویلی صدا می کردند. آنها منتظرند وقتی که تو بزرگتر شدی درباره من با تو صحبت کنند.» من و خواهرم بدون استفاده از کلمات با هم حرف می زدیم. وقتی الان به آن فکر می کنم عجیب به نظر می رسد ولی در آن لحظه کاری عادی و طبیعی بود. او سر مرا بوسید و من گرما و عشق او را حس کردم. او به من گفت: «سَندی تو باید الان برگردی؟ تو باید مادر را از آتش نشان دهی، این خیلی مهم است و باید همین الان برگردی.» او این حرف ها را با مهربانی و شیرینی بیان می کرد و با لطافت به من لبخند می زد. من به او گفتم که نمی خواهم برگردم و می خواستم همانجا پیش او بمانم. او با همان شیوه نرم و مهربان خودش تکرار کرد که باید مادر را از آتش نجات دهی. من مانند بچه ای لوس و شرور داد زدم و به بدترین وجه ممکن کج خلقی کردم. خودم را روی زمین انداختم و فریاد گریه سر دادم و باعث شدم که آرامش همه افراد به هم بریزد.

به من چیزی شبیه به فیلم سینمایی را نشان دادند که در آن پدر و مادرم را می دیدم که روی سیاره زمین در کنار تخت من در بیمارستان هستند و نگرانی و ترس زیادی در چشمانشان بود. آنها مرا لمس می کردند و با من حرف می زدند و التماس می کردند که نمیرم. آنها گریه می کردند و من به خاطر آنها خیلی ناراحت شدم؛ با وجود این هنوز آماده ترک این همه زیبایی و احساس شعف از این همه خوبی و این بهشت را نداشتم. خداوند لبخندی به من زد و با مهربانی زیادی در من نگاه کرد. نمی توانستم چهره او را ببینم ولی می دانستم که او چه فکر می کند. او به رفتار کودکانه و عجیب من می خندید. سپس او به نور دیگری که در جایی دورتر در حال شکل گیری بود اشاره کرد. در کمال تعجب دیدم که دوست و همسایه نزدیک من، گِلِن، ظاهر شد و با صدای بلندی گفت: «سَندی همین الان به خانه برو.» او با چنان نفوذی این کلمات را به زبان آورد که من فورا فریاد زدن را تمام کردم و به بدن خودم برگشتم.

وقتی چشمانم را باز کردم شادی و آرامش را در چهره پدر و مادرم دیدم. به محض اینکه توانستم درباره تجربه خودم با آنها صحبت کردم. در ابتدا آنها به من گفتند که این یک رویا بوده است. آنها به من گفتند که یک روز پس از بستری شدن من در بیمارستان همسایه ما، گِلِن، به خاطر حمله قلبی ناگهانی مرد. او پیرمرد مهربانی بود که همیشه من و برادرم و بچه های دیگر محله را به حیاط پشتی خانه اش می برد و اجازه می داد که با سگ هایش بازی کنیم. او بچه ها را دوست داشت و همیشه به ما خوراکی و هدیه می داد و ما را سرگرم می کرد. همسر او از ما خسته می شد و به همه دستور می داد که به خانه هایشان برگردند. او همسرش را سرزنش می کرد و به او می گفت: «رُز هیچ وقت به سَندی نگو که اینجا را ترک کند او تا هر وقت که بخواهد می تواند اینجا بماند.» من کودک محبوب او در میان بچه های دیگر بودم که به خانه او می آمدند. چقدر متعجب شدم وقتی که او آن طور سر من داد زد و من تسلیم شدم. از این که آن طور رفتار کردم از خودم شرمنده شدم. وقتی فکر می کنم متوجه می شوم که در آن موقع کمی هم از او رنجیده شدم.

من از خواهرم که به صورت فرشته ای از من استقبال کرد تصویری کشیدم و همه آنچه که او به من گفته بود را توضیح دادم. والدین من چنان متعجب و شده بودند که چهره و چشمان شان کاملا وحشت زده شده بود. با حیرت و سرگشتگی اتاق را ترک کردند. بعد از مدتی بالاخره به اتاق برگشتند. آنها تائید کردند که دختری به نام ویلی داشتند که به دلیل مسمومیت تقریبا یک سال قبل از تولد من مرد. آنها تصمیم گرفتند که این موضوع را از من و برادرم تا زمانی که درکی از زندگی و مرگ به دست آوریم مخفی کنند. تا زمان نجات جان مادرمان از آتش هیچ کدام از ما هیچ نشان و مدرکی در این مورد نداشتیم.

در حالی که مادرم درنوشتن اینها به من کمک می کند من از او می پرسم که زندگی او بدون من چگونه بود و چه می شد اگر من می مردم و در آن بهشت می ماندم. او به من گفت: «وقتی ویلی ما را ترک کرد من ماه ها گریه کردم، اگر تو هم می رفتی زندگی ما در دوزخی ادامه می یافت، همه چیز می سوخت.» زمان همه چیز را روشن خواهد کرد ولی فکر می کنم که این [حرف مادرم] تا حالا بهترین پاسخ است. من معتقدم که روزی همه ویلی را خواهیم دید و من شخصا از او می پرسم که چه منظوری داشت.

این تجربه زندگی همه افراد خانواده را تغییر داد. اکنون ما به کلیسا می رویم و من کارهایم را به شیوه ای متفاوت با آنچه قبلا انجام می دادم انجام می دهم.