انسان از مرگ تا برزخ صفحه 149

وقتی عمرم به پایان رسید و ملک الموت برای قبض روح من آمد گفت : ای ظالم و ای طاغی ! با خدای خود مخالفت کردی . در این بین تمام اعضاء و جوارح من لرزید. وقتی مرا قبض روح کرد تمام روی زمین از ظلم من راحت شدند، ولی من تا روز قیامت در عذاب هستم و خداوند هزاران ملائکه غضب را بر

من موکل کرده که به دست هر کدام گرزهای آتشینی است . اگر یکی از آن ها با بر کوه های عالم بزنند تمام از هم می پاشند و آب می شوند. هر وقت یکی از آن ها را بر من می زنند قبرم آتش می گیرد. خداوند مرا به واسطه ظلمی که بر بندگان خدا کرده ام تا روز قیامت عذاب می کند و به عدد هر موئی که در بدن دارم مارها و عقربها بر من مسلط شده اند و مرا نیش می زنند و می گویند. این جزای ظلمی است که کرده ای . بعد از آن جمجمه ساکت شد و تمام لشگریان علی گریه کردند و بر سر خود می زدند.(252)

عذاب برزخی ابابکر و عمر

کسانی که اولین بار به اهل بیت پیامبر اسلام علیه السلام ظلم کردند و به عذاب برزخی دچار شدند ابابکر و عمر بودند.

عبدالله بن بکر جانی گفت : روزی با امام صادق علیه السلام از مدینه به سوی مکه می رفتیم ، در مکانی که او را ((عسفان )) می نامیدند پیاده شد و بعد از آن به سوی کوه سیاهی که در جانب چپ قرار داشت رفتیم و آن کوهی هول ناک بود. عرض کردم : یا بن رسول الله علیه السلام این کوه چقدر وحشت ناک است . در مسیر این راه کوهی بیمناک تر و پر وحشت تر از آن ندیدم .

حضرت فرمود: ای پسر بکر! آیا می دانی این چه کوهی می باشد؟ این کوهی است که آن را ((کمد)) گویند و بر یکی از وادی های دوزخ قرار گرفته است که خداوند (ارواح ) قاتلین

پدرم حسین علیه السلام را در آن زندانی کرده است و از زیر آن چندین آب خارج می شود، چرکابی از غسلین (کثافات ) و از صدید (خوناب )، از حمیم (آب های تیره و آلوده جوشان ) و آن چه از طینت خبال (آبی که از قرجهای زنان بدکاره ) بیرون آید و آن چه از لظی (زبانه های آتش ) خارج شود و از حطمه (آتش های در هم شکننده ) و از سقر که یکی از بدترین درکات جهنم است واز جهیم که آن آتش گداخته است و از هاویه که نام درکی از درکات دوزخ است و از سعیر که آن آتش افروخته ای است ، این ها همه از زیر این کوه بیرون می آید که نصیب ظالمان و قاتلان حسین علیه السلام است .

بعد فرمود: تاکنون در این راه بدین کوه گذر نکرده ام و نه ایستاده ام جز این که دیدم آن دو تن (ابابکر و عمر) استغانه و زاری می کنند و من به کشندگان پدرم حسین نظر می افکنم و به این دو نفر می گویم : مردم در روز عاشورا به این کار اقدام نکردند مگر بر اساس کاری که به دست شما تاءسیس گردید. چون (خلافت را غضب نمودید) رحم نکردید، ما را کشتید و محروم ساختید و حقوقمان را پایمال نمودید، استبداد. به خرج دادید در حالی که ما به انجام وظیفه خود آشنا بودیم ولی شما به ما راه ندادید. خدا رحم نکند کسی را که بر شما رحم کند، بچشید عقوبت آن چه را که انجام داده اید، و خداوند بر

بندگانش ستم نخواهد کرد. (253)

عذاب برزخی عمر