انسان از مرگ تا برزخ صفحه 157

در سال 66 وقتی مختار بن ابی عبیده ثقفی قیام کرد و توابین اطراف او را گرفتند و به خون خواهی امام حسین علیه السلام و یارانش بلند شدند. اول ،

کسانی را که در قتل و کشتار کربلا شرکت داشتند به هلاکت رساندند و بدن بعضی از آنان را در آتش قهر خود سوزاندند و دل اهل بیت را شفا دادند.

بعد از به هلاکت رساندن آنها، کسانی که جلوتر به درک واصل شده بودند قبرهایشان را شکافتند و بدن خبیثشان را بیرون آوردند و آتش زدند. وقتی به قبر یزید رسیدند، او را شکافتند که بدنش را آتش زنند، دیدند چیزی در قبر نیست . فقط به اندازه قامت یک انسان ، داخل قبر خاکستر است . معلوم شد آتش قهر و غضب الهی جلوتر او را سوزانده است (علیه و علی آبائه اللعنت و العذاب )

نقل شده است : آن ملعون را در بعضی از جزیره ها دیده اند که او را سرنگون در مقابل آبی آویخته اند و آن شقی و بدبخت پیوسته از تشنگی در برابر آب فریاد و ناله می کند، اما کسی به او آب نمی دهد.

نیز نقل شده است : وقتی یزید بن معاویه هلاک شد بعد از آن به صورت سگی در آمده و با نهایت تشنگی در بیابانها سرگردان است و دائما از دور سراب به شکل آب در چشمش ظاهر می شود. وقتی به آن

می رسد، چیزی غیر از سراب وجود ندارد.(263)

عذاب برزخی عبیداله

عذاب برزخی طبق قانون تجسم اعمال گریبان عبیدالله بن زیاد را در همین دنیا گرفت .

در ماجرای قیام مختار که در سال 66 و 67 هجری قمری واقع شد، ((عبیداله بن زیاد)) در کنار موصل به دست ابراهیم پسر ((مالک اشتر))، کشته شد، ابراهیم سرهای بریده ابن زیاد و دشمنان را برای مختار فرستاد در حالی که او مشغول غذا خوردن بود.

وقتی مختار چشمش به سرهای قاتلین امام حسین علیه السلام افتاد. گفت : حمد و سپاس مخصوص خداوند است . سپس گفت : وقتی سر مقدس امام را نزد ((عبیدالله )) آوردند او مشغول غذا خوردن بود و اکنون که سر نحس آن ملعون را پیش من آوردند مشغول غذا خوردن ام .