انسان از مرگ تا برزخ صفحه 168

یکی از ایشان از شخصی سئوال کرد.

او مردی گناه کار و از اعوان و همکاران ظلمه و در رژیم طاغوت با آنان بود.

گفتم : او چند سال است از دنیا رفته است . گفت : پس او نزد ما نیامده ، حتما اعمال زشتش دامن گیرش شده است و او را حبس کرده اند. سئوال کردم او را در کجا حبس می کنند؟

گفت : معلوم نیست ، زندان های متعددی هست ولی بیشتر احتمال دارد او را در میان قبرش زندانی کنند. گفتم : آیا می توانم با او ملاقات کنم ؟

گفت : برای تو چه فایده دارد جز آن که ناراحت شوی و برای او هم نمی توانی کاری انجام دهی . گفتم : پس همراه تو می آیم شاید اگر قابل عفو باشد از حضرت مولا علی علیه السلام باری او تقاضای عفو کنیم .

قبول کرده ، با هم به قبرستان رفتیم . همان طوری که او گفته بود آن شخص را در قبرش ندان کرده بودند. از فرشتگان که موکل او بودند اجازه گرفتیم با او ملاقات کنیم و با هر زحمتی بود او را دیدیم .

پرسیدیم : بعد از مرگ چه به سرت آمد؟ آهی کشید و گفت : حال مرا می بینید، چند سال است که از این سلول تاریک قبر بیرون نرفته ام . وقتی حضرت عزرائیل با من روبرو شد با تندی و بدخویی جان مرا گرفت . همه ملائکه با خشونت و تندی با من رفتار کردند. وقتی مرا در قبر گذاشتند ماند این بود که در گودالی از آتش گذاشته اند، می سوختم و در عذاب بودم .

تا این که حضرت

علی و ائمه علیه السلام را دیدم و از آن ها کمک خواستم . فرمودند: در دنیا ما را فراموش کردی و دوستان ما را اذیت نمودی . اکنون باید تا مدتی کفاره کناهانت را بپردازی . بالاخره اعتنایی نکردند و مرا این جا گذاشته اند. به ایشان گفتم : دستم به دامنتان ، شما که آزادید به پسرم بگویید تا از مردم برای من طلب رضایت کند، و از مال خودم به فقرا خیرات نماید و پولی به کسانی بدهد که ده هزار صلوات بفرستند و ثوابش را به روح من نثار کنند شاید از این مهلکه نجات پیدا کنم .(279)

عذاب برزخی زنان