انسان از مرگ تا برزخ صفحه 183

روزی حضرت عیسی علیه السلام با حواریون و دوستان خود در بیابان عبور می کردند تا به یک آبادی ویران شده ای رسیدند که تمام مردم و پرنده ها و جانوران آن مرده بودند. حضرت عیسی علیه السلام به حواریون فرمود: همه اینها بر اثر عذاب عمومی و خشم الهی به هلاکت رسیده اند؛ زیرا اگر به مرگ طبیعی به تدریج مرده بودند، یک دیگر را به خاک می سپردند.

حواریون عرض کردند: ای روح الله ! از خدا بخواه این ها را زنده کند تا از آنها بپرسیم به سبب چه کاری گرفتار مجازات الهی شده اند تا ما از آن دوری کنیم ؟

حضرت عیسی علیه السلام از خدا خواست که آن ها را زنده کند. به او وحی شد: آنان را صدا بزن تا جوابت را بدهند و شما از کارهای خودشان خبردار کنند.

عیسی علیه السلام شبانه بر بالای تپه ای رفت و فرمود: ((ای مردم این دیار))! یک نفر از میان آن ها جواب داد: ((بلی ای روح الله ! و کلمه او.))

فرمود: وای بر تو، مگر کردار شما چه بوده است که این گونه گرفتار عذاب شده اید؟ عرض کرد: ما چند عمل زشت

در دنیا انجام می دادیم . 1- طاغوت را می پرستیدیم . 2- دنیا را دوست داشتیم . 3- آرزوهای طولانی و دراز داشتیم . 4- در سرگرمی ها و بازی های دنیا فرو رفته و از خدا غافل بودیم .

فرمود: دوستی شما به دنیا تا چه اندازه بود؟ گفت : مانند علاقه کودک به مادرش .

هرگاه دنیا به ما رو می کرد شاد و خرسند بودیم و چون رو می گردانید، گریان و غمگین می شدیم .

حضرت عیسی علیه السلام فرمود: پرستش شما از طاغوت چگونه بود؟ عرض کرد: از افراد گناه کار پیروی می کردیم و مطیع آنان بودیم .

فرمود: سرانجام کار شما به کجا انجامید؟ عرض کرد: شب در حال عافیت خوابیدیم ، و صبح خود را در ((هاویه )) دیدیم . فرمود: هاویه چیست ؟ گفت : سجین است . فرمود: سجین چیست ؟ عرض کرد: کوهی از آتش گداخته می باشد که تا روز قیامت بر ما شعله ور است .