انسان از مرگ تا برزخ صفحه 209

عیسی علیه السلام پرسید: چه مدت است که جان سپرده ای ؟ گفت : به گمانم چند هزار سال . پرسید: پس از مرگ بر تو چه گذشت ؟ گفت

: وقتی مرا به خاک سپردند نکیر و منکر آمدند و سئوالاتی کردند، چون نتوانستم جواب دهم ، مرا تازیانه ای زدند که قبرم پر از آتش شد و تا الان که مرا زنده کردید در آتش می سوخت !

فرمود: وقتی از دنیا رفتی صورت تو سیاه و مویت سفید و کمرت خمیده بود؟ عرض کرد: نه ، قوتی مرا صدا زدی فکر کردم قیامت برپا شده است . لذا کمرم خمید و مویم سفید شد، سیاهی صورتم هم ، در اثر آتش و عذاب است . فرمود: ای جوان به جای خود برگرد.

صحبت کردن جوانی نیکوکار

بعد از آن حضرت عیسی علیه السلام حرکت کرد و کنار قبری که شاید صاحبش چند صد سال پیش از دنیا رفته و قبرش با زمین مساوی شده و اثر آن از بین رفته بود آمد و فرمود: ای صاحب قبر! با اذن و اجازه خدا زنده شو. ناگهان قبر شکافته شد. پیرمردی بانشاط و جمال در حالی که نور از صورت و پیشانی او به سوی آسمان می رفت و خاک سر و صورت خود را برطرف می کرد. از قبر بیرون آمد و گفت : ((السلام علیک یا روح الله )) آیا قیامت بر پا شده است ؟

فرمود: نه ، فقط می خواستم بدانم چند صد سال پیش از دنیا رفته ای ؟ عرض کرد: به صدها سال نمی رسد. فرمود: چند سال است ؟ گفت : به سال و ماه هم نمی رسد. فرمود: چند هفته و چند روز است ؟ عرض کرد: به هفته و روز هم نمی رسد.

فرمود: پس چه مدت است که مرده ای ؟

گفت : ای ((عیسی )) چیزی از مردن من نمی گذرد. همین الان از دنیا بیرون رفتم و مرا داخل قبر کردند، نکیر و منکر آمدند و از من سئوالاتی نمودند، چون جواب درست و صحیح دادم ، دری از باغهای بهشت به روی من باز شد، درختان میوه و کاخ های بهشت و گل و ریاحین بسیاری در نظرم جلوه کرد.

در این هنگام دیدم یکی از حوریان بهشتی با عجله به سویم می آید، من هم با عجله به سوی او رفتم . وقتی به هم رسیدیم یک دیگر را در آغوش گرفتیم ، دست من در گلوبند او فرو رفت و پاره شد. دانه های آن روی زمین ریخت ، مشغول جمع آوری آنها بودم که مرا بیدار کردی .

حضرت عیسی علیه السلام فرمود: برگرد به مکان خود و مشغول جمع آوری دانه های گردن بند باش و تا روز قیامت به همین صورت خواهی بود.(341)