انسان از مرگ تا برزخ صفحه 216

امام سجاد علیه السلام فرمود: آیا می دانید وقتی دشمن خدا را روی سریر گذاشته و به سمت قبرستان برای دفن می برند چه می گوید؟ ضمره گفت : نه ، نمی دانیم .

حضرت فرمود: دشمن خدا به حمل کنندگان جنازه اش می گوید: آیا شکایتی را که اکنون من از ((شیطان )) به شما می کنم نمی شنوید. دشمن خدا مرا گول زد و در مهالک و مخاطر وارد کرد و دیگر دست مرا نگرفت و بیرون نیاور. از شما و از برادرانی که با آنها بر اساس برادری رفتار کردم ، ولی آن ها مرا مخذول و بی یاور گذاردند شکایت دارم . از خانه ای که تمام اموال خود را دادم و آن را تهیه کردم ، و اینک مسکن دیگران شده است شکایت دارم . پس قدری با من مدارا کنید و این طور با عجله مرا

نبرید!

ضمره (از روی مسخره ) گفت : ای امام سجاد! اگر مردی را که حمل می کنید (جان دارد) که این سخن را بگوید ممکن است بر گردن حاملین خود سوار شود و به آنان حمله کند.

حضرت سجاد علیه السلام سر به سوی آسمان برداشت و عرضه داشت : پروردگارا! اگر ضمره این سخن را از روی استهزاء و تمسخر به حدیث رسول الله گفت ، او را به دست غضب خود بگیر.

جابر گوید: ضمره بعد از آن چهل روز بیشتر در دنیا درنگ نکرد و سپس مرد.

یکی از غلامان که در تشییع جنازه او حضور داشت پس از انجام دفن ، خدمت حضرت سجاد علیه السلام رسید و نشست . حضرت فرمود: ای فلانی ! از کجا آمده ای ؟

غلام گفت : از تشییع جنازه ضمره . بعد گفت : همین که قبر را از خاک پر کردند صورت خود را بر روی آن گذاشتم ، سوگند به خدا صدایش را شنیدم به همان لهجه و لحنی که در دنیا داشت می گفت :

وای بر تو ای ضمره ! امروز تمام دوستان ، ترا رها کردند و تنها گذاردند و عاقبت مسیر تو به سوی جهنم شد. آن جا مسکن و خوابگاه شب و استراحت گاه روز تو خواهد بود.

جابر گوید: امام سجاد علیه السلام فرمود: ما از خداوند طلب عافیت می کنیم ، این است پاداش کسی که حدیث رسول خدا را مسخره کند.(347)