انسان از مرگ تا برزخ صفحه 231

فرمود: آنان ارواح هستند و هیچ مؤ منی در زمینی از زمین های دنیا نمی میرد مگر آنکه به روح او گفته می شود: به ((وادی السلام )) ملحق شود و آن بقعه ای از بهشت عدن است .(366)

نیز از اصبغ بن نباته نقل شده است : امیرالمؤ منین از کوفه خارج شد تا رسید به غریین (367) و از آنجا نیز گذشت . من نیز به دنبالش رفتم تا به او رسیدم ، دیدم به پشت دراز کشیده است و جسد مبارکش به روی زمین بود و هیچ زیراندازی نداشت .

قنبر عرض کرد: یا امیرالمؤ منین ! اجازه می دهی لباسم را برای شما روی زمین پهن کنم ؟ فرمود: نه ، این جا خاک مؤ من ، یا مزاحمت برای مؤ

من در نشستن است ؟

اصبغ گفت : یا امیرالمؤ منین ! خاک مؤ من را می دانیم و می شناسیم که در این جا بوده است . و یا بعدا به این جا می آید، لیکن معنای مزاحمت با مؤ من در نشستن این جا را نفهمیدم . فرمود: ای پسر نباته ! اگر پرده از برابر چشمهای شما کنار رود، ارواح مؤ منان را در این جا (پشت کوفه که همان وادی السلام است ) می بینید که حلقه حلقه گرد هم نشسته و با هم به گفت و و شنید مشغول اند و روح هر مؤ منی در این سرزمین وارد می شود(368)

ارواح مؤ منان در بیت المقدس در روایتی وارد شده است : ارواح مؤ منانی که در ((وادی السلام )) نجف به سر می برند شبهای جمعه در صخره بیت المقدس اجتماع می کنند.

در جنگ صفین که حضرت علی علیه السلام با معاویه حدود 18 ماه جنگید، پادشاه روم از این قضیه با اطلاع شد. نامه ای به حضرت امیرالمؤ منین علیه السلام و عین آن را به معاویه نوشت ، در آن دو نامه متذکر شده بود: هر کدام از شما، عالمترین اهل بیت خود را به روم فرستید تااز آن ها سؤ الاتی کنم و بعد از آن ، در کتاب انجیل نظر افکنم و ببینم کدام جواب مرا درست و طبق واقع و کدام به خلاف واقع و بدون علم داده اند و خبر دهم کدامیک از شما به امر خلافت و رهبری جامعه سزاوارترید.

معاویه فرزند خود یزید و امیرالمؤ منین علیه السلام امام حسن مجتبی را فرستادند.

پادشاه روم سئوالاتی از یزید و سئوالاتی هم از امام حسن مجتبی علیه السلام کرد. اما سئوالاتی که از یزید نمود هیچکدام را نتوانست جواب دهد، حیران و سرگردان ماند. اما سئوالاتی که از امام حسن کرد همه را به خوبی و بدون فکر جواب فرمود.

از جمله سئوالاتی که از امام حسن کرد این بود که : آیا ارواح مؤ منان و افراد شایسته بعد از مرگشان کجا جمع می شوند؟