انسان از مرگ تا برزخ صفحه 262

جنازه ای را به نجف انتقال دادند سید مرتضی خراسانی حکایتی از بعضی نیکان نجف اشرف نقل کرده است : عالمی از ساکنان نجف به مکه مشرف شده بود. هنگام مراجعت ، از حج در بیابانی دور از آبادی ، مریض می شود و از دنیا می رود. چون امیر حاج مرد ناصبی است نمی گذارد حجاج جنازه این عالم را به نجف اشرف منتقل کنند و می گوید: باید جنازه در همین بیابان دور از آبادی دفن شود.

حجاج هم ، جنازه را در همان بیابان دفن کردند، ولی از این کار بسیار ناراحت بودند، اما چاره ای جز این نداشتند

پس از دفن او، خیمه ای بالای قبرش زدند و یکی از حاجیان به نام ((شیخ محمد)) که از صالحان و مؤ منان بود بر سر قبر گذاشتند که شب را تلاوت قرآن کند و بقیه حجاج در خیمه

دیگری جمع شدند و برای او مجلس عزا تشکیل دادند و آن شب را بیدار ماندند.

موقع سحر دیدند که ((شیخ محمد)) از خیمه ای که بالای قبر آن عالم زده بودند مضطربانه بیرون آمده و با حالت تعجب می گوید: ععع ((لاحول و لا قوه الا بالله و سبحان الله )) عععع و داخل خیمه دوستان خود شد. از تحیر و تعجب او سئوال کردند و گفتند: چرا ((شیخ )) را تنها گذاشتی و از کنار قبر او بیرون آمدی ؟

گفت : آن عالم به نجف اشرف منتقل شد. حاضرین از گفتار او خندیدند و گمان کردند مزاح می کند. از او پرسیدند: آیا شوخی می کنی ؟

گفت : به خدا قسم شوهی نمی کنم ! او را در حالت بیداری و با همین دو چشم خود دیدم که به نجف رفت و با زبان خودم با او تکلم کردم و او جواب داد.

حاضرین از کیفیت واقعه سئوال کردند: گفت : شب را مشغول تلاوت قرآن بودم . هنگام سحر تجدید وضو کردم و مشغول نماز شب شدم . بعد از نماز شب باز مشغول تلاوت قرآن شدم . ناگاه صدای پای اسبی به گوشم رسید و صدای صیحه او را شنیدم . چون نظر کردم دو نفر را در عقب خیمه دیدم که با سه اسب ایستاده اند و گویا منتظر کسی هستند. ناگهان متوجه شدم که آن مرحوم ، با لباس های فاخر و زیبا و با هیئتی نیکو مهیای بیرون آمدم از خیمه است . چون نظرش بر من افتاد با عجله از خیمه بیرون آمد و به سوی آن دو نفر

رفت . آن ها هم رکاب اسب او را گرفتند و سوارش کردند و خودشان هم ،

سوار شدند و مانند ملازمان و نوکران ، از عقب او به راه افتادند و می خواستند به سرعت به سوی نجف روند.