انسان از مرگ تا برزخ صفحه 5

اصولا انسان در هر چیز شک و تردید کند، در مرگ نمی تواند تردید نماید. تمام اهل آسمان ها و

زمین می میرند، همه موجودات زنده در کام مرگ فرو می روند، همه مخلوقات بدون استثنا اجل و سرآمدی دارند که لحظه ای در آن تاءخیر نیست ، ادعای خلود و جاودانگی مردم درباره یکدیگر یا رهبران خود تعارف های بی محتوایی بیش نیست ، کدام خلود؟ کدام جاودانگی ؟ در حالی که همه انبیاء این راه را پیموده اند و همگی بدون استثنا از این گذرگاه گذشتند.

در حدیثی آمده است : وقتی آیه شریفه کل من علیها فان (2) ((تمام کسانی که بر روی زمین هستند فانی می شوند)) نازل شد ملائکه گفتند:

فرمان مرگ اهل زمین صادر شد!

هر آن کس که روی زمین پا به جاست

سرانجام او نیستی و فناست

و هنگامی که آیه ععع کل نفس ذائقه الموت (3) ((هر انسانی مرگ را می چشد)). نازل گشت ، فرشتگان گفتند: ((فرمان مرگ ما نیز صادر شد!))(4)

و راجع به مرگ عمومی تمام موجودات جهان می فرماید:

کل شی ء هالک الا وجهه (5)

((همه چیز این جهان فانی و نابود می شود جز ذات پاک و بی همتای او)).