انسان از مرگ تا برزخ صفحه 56

قبر میت باید به اندازه بدن او باشد، میت را باید در میان قبر راحت بخوابانند، آن را به اندازه کافی گود کنند، در جایی که می خواهد کسی از دنیا برود، کاری نکنند، که از نزول ملائکه جلوگیری شود، آدم جنب داخل نشود، قرآن قرائت کنند، پای محتضر را به سمت قبله دراز نمایند، دعای ((عدلیه )) و سوره ((یس )) و ((وصافات )) بخوانند چیز سنگین روی سینه او نگذارند و بهتر است افرادی که وارد می شوند با وضو باشند؛

زیرا محل جان دادن میت محل نزول فرشتگان و ارواح مقدس معصومین علیه السلام است .

کسی که از دنیا می رود باید مؤ منین برای تشیع جنازه او اجتماع کنند، او را به سه آب ، (سدر و کافور و آب خالص ) سه بار غسل دهند و در سه یا پنج پارچه کفن نمایند.

بعد او را وارد قبرستان کنند و تا هنگام ورود در قبر تدریجا نزدیک قبر نمایند، اگر مرد است بدن را پایین قبر و اگر زن است از پهلو داخل کنند، در میان قبر صورت او را برهنه نموده و روی خاک گذارند. (کنایه از این که خداوندا بهترین جاهای بدن خود را که موجب شرف و آبروی من بود اینک در مقابل مقام عظمت و جلال تو به روی خاک می نهم .)

باید برای او تلقین بخوانند و جرید تین (دو چوبی که زیر بغل میت می گذارند) در زیر بغل هایش بگذارند، در چهار گوشه قبر او تربت حضرت سید شهدا علیه السلام را بریزند.

این ادب و اعمال که انجام می گیرد گرچه با بدن و جنازه ای است که در قبر افتاده است ولی روحش خوشحال می شود. این کارها احترام به روح مؤ من است چون عمری این بدن آلت دست روح بوده و روح را برای رسیدن به کمال ، یاری کرده است . از این جهت بدن میت مورد احترام قرار می گیرد، و می گویند: شب اول قبر از آن سئوال می کنند و بدن را در قبر، عذاب یا اکرام می نمایند.

ارواح مؤ منان با خانواده ها

به واسطه علاقه ای که بین ارواح مؤ منان و بازماندگانشان

وجود دارد آنها به دیدن اهل و عیال خود می آیند و با آنان ملاقات می کنند؛ روح مؤ من با همان صورتی که مصور شده به دنیا نزول نموده . اقوام و ارحام و اهل بیت و افرادی را که به آن ها علاقمند است ملاقات کرده و از حالات و سرگذشت آنان اطلاع می یابد.

حفص بن بختری از امام صادق علیه السلام روایت می کند که فرمود: مؤ من ، اهل خود را می بیند و آن چه را که موجب محبت او است مشاهده می نماید، لیکن چیزهایی که موجب کراهت او می گردد از نظر او پوشیده می شود.