انسان از مرگ تا برزخ صفحه 64

در نهج البلاغه هم کلمه ((برزخ )) در دو مورد آمده است :

1- سلکوا فی بطون البرزخ سبیلا (99)

حضرت علی در رابطه با پادشاهان و کسانی که در دنیا دارای مقام و عزت ، اعتبار و افتخار، قدرت و شوکت بودند می فرماید: آن ها پس از مرگ ((در درون برزخ (قبرها) خزیدند)) و زمین بر آنها مسلط شد، از گوشت هایشان خورد و از خون هایشان آشامید، در حفره های گورستان صبح

کردند در حالتی که به صورت درختی خشک و بدون رشد بودند.

آن حضرت در این جا ((برزخ )) را به معنای قبر گرفته اند؛ چون می فرماید: در درون ((برزخ )) آرمیدند و قبر را ((دوزخ )) نامیده است ؛ زیرا فاصله بین میت و اهل دنیا یا بین دنیا و آخرت است .

2- در رابطه با اهل ذکر می فرماید:

فکانما اطلعموا غیوب اهل البرزخ فی طول الاقامه (100)

خداشناسان و اهل ذکر چنان به آخرت ایمان و یقین دارند که گویا دنیا را به پایان رسانده و به آخرت وارد شده اند، امور آخرت را که دیگران از آن ها آگاه نیستند مشاهده نموده و به چشم دیده اند تا جایی که می فرماید:

((گویا آنان از پشت دیوار این جهان سر بر آورده و بر احوال پنهان برزخیان اطلاع یافته و آن ها را می نگرند)).

اثبات برزخ