گلستان قرآن صفحه 134

او برخاست و به سوی پیامبر (صلّی الله علیه وآله) که در مسجد نشسته بود، رفت و به او پیشنهاد کرد که ریاست مکه را به او بدهند و ثروت هنگفتی در اختیار او بگذارند تا حضرت از دعوت خود دست بردارد. آنگاه که سخنان او پایان یافت، پیامبر (صلّی الله علیه وآله) فرمود: «آیا سخنان تو خاتمه یافت؟» گفت: «آری.» پیامبر (صلّی الله علیه وآله) فرمود: «این آیات را گوش کن که پاسخ تمام پرسش های تو در آن هاست. «بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحیمْ، حم تَنْزیلٌ مِنَ الرَّحْمَنِ الرَّحیمْ، کِتَابٌ فُصِّلَتْ آیاتُهُ قُرْآناً

عَرَبِیّاً لِقَوْم یَعْلَمُونَ، بَشِیراً وَ نَذیراً فَأَعْرَضَ اَکْثَرُهُمْ فَهُمْ لا یَسْمَعُونَ»؛(1) «به نام خداوند بخشنده و مهربان، حاء میم [اشاره به حمید و مجید، دو نام از نام های مبارک خداوند است]، این [قرآن] کتابی است که از جانب خدای بخشنده و مهربان نازل گردیده. کتابی است که آیه های آن هر مطلبی را در جای خود توضیح داده است. قرآنی به زبان عربی برای مردمی که آگاه اند.

بشارت و بیم دهنده است، امّا بیشتر آن ها روی گردانیده اند لذا چیزی نمی شنوند. [و نمی پذیرند.]»

وقتی حضرت به آیه 37 رسید، سجده کرد. پس از سجده رو به عتبه کرد و فرمود: «ای ابا ولید! پیام خدا را شنیدی؟» عتبه که هنگام تلاوت آیات بر دست های خود تکیه زده و سراپا گوش شده بود، بدون اینکه سخنی بگوید بلند شد و به طرف قریش رفت.