گلستان قرآن صفحه 229

«بلی.» گفت: «مقداری از آن را برای من بخوان.» گفتم: «مؤدب و دوزانو بنشین تا بخوانم.» پس شترش را خوابانید و زانوهای او را بست و خود دوزانو نشست و گوش فرا داد.

شروع به خواندن نمودم و بر زبانم سوره مبارک «والذاریات»

جاری شد. همین که به این آیه رسیدم «وَ فِی الْاَرْضِ آیَاتٌ

لِلْمُوقِنِینَ، وَ فِی اَنْفُسِکُمْ اَفَلاَ تُبْصِرُونْ»؛(1) «در زمین برای اهل یقین نشانه هایی است و نیز در وجود خود شما، مگر آن ها را نمی بینید؟»

اعرابی گفت: «حق تعالی راست گفته است. سرگین نشانه عبور شتر است و جای پا دلیل بر عبور عابر. پس چگونه این آسمان باعظمت و این زمین پهناور بر پروردگار باعظمت دلالت نکند!» همین که خواندم: «وَ فِی السَّمَاءِ رِزْقُکُمْ وَ مَا تُوعَدُونْ »؛(2) «و روزی شما و آنچه را که به آن وعده داده شده اید، در آسمان است.»

اعرابی گفت: «تو را به خدا سوگند، این نیز از کلام خداوند است؟» گفتم: «بلی.» پس اعرابی شتر خود را در بیابان رها نمود و گفت: ای وای، روزی من در آسمان است و او را در زمین جستجو می کنم. آنگاه سر به بیابان گذاشت و رفت. من هم به طرف بغداد روانه شدم و همین قضیه را برای هارون الرشید نقل کردم و او تعجب نمود.