گلستان قرآن صفحه 30

دیو چو بیرون رود فرشته درآید(1) «جَاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ کَانَ زَهُوقاً» (2)

«حق آمد و باطل نابود شد و همانا باطل نابود شدنی است.»

آرزوی کافر

آرزوی کافر(3)

قطب الدین علامه شیرازی، به عنوان انسانی فاضل و باکمال و ظریف در شهر مشهور بود و میان او و سعدی شوخی وجود داشت. یکی از بزرگان شیراز [اتابک](4) شروع به ساختن مسجدی کرد. خود او هم دست به کار شد و مردم نیز برای خشنودی او سرکار حاضر می شدند. سعدی و قطب الدین هم گاهی آنجا می آمدند. اتابک علاوه بر این که ظاهری زیبا داشت، هنوز موهای صورتش نرسیده بود. یک روز هنگام کار بنایی، مقداری گِل به صورت اتابک افتاد، قطب الدین فوراً این آیه را خواند: «یَا لَیْتَنِی کُنْتُ تُرَاباً»؛(5) «ای کاش، خاک بودم.»(گل روی سر من می ریخت.)

1- مجله بشارت، فروردین و اردیبهشت 1383، شماره 40.
2- اسرا، 81.
3- مجله بشارت ،خرداد و تیر 1389، شماره 77 ، لطایف قرآنی.
4- اتابک در اصل، لغت ترکی است که از زمان سلجوقیان رواج داشت و معنی آن پدربزرگ بود. لغت اتابک مرکب از دو کلمه آتا و بک مخفف بیوک، به معنی بزرگ است، این اصطلاح در دربارهای ایران معمول و به معنی آموزگار سلطان و گاهی به معنی بزرگ ایل استفاده شده است. (لغت نامه دهخدا)
5- نبأ،40.