گلستان قرآن صفحه 43

پاسخ روشنی نداد. مأمون پرسید: «آن حضرت به تو چه جواب داد» ابراهیم گفت: «چند بار به من سلام کرد و گفت: سلاماً... سلاماً». مأمون با تمسخر گفت: «او، تو را مانند نادانی که قابل پاسخ نیستی، در نظر گرفته است؛ چراکه قرآن در توصیف بندگان خاص خود، می فرماید: «وَ عِبَادُ الرَّحْمَنِ الَّذِینَ یَمْشُونَ عَلَی

الْأَرْضِ هَوْناً وَ إِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُواْ سَلاَماً»؛(1) «بندگان خاص خداوند رحمان، کسانی هستند که با آرامش و بی تکبر بر زمین راه می روند و هنگامی که جاهلان آن ها را مخاطب سازند، به آن ها سلام می گویند و با بی اعتنایی و بزرگواری می گذرند.»

عظمت قرآن

عظمت قرآن(2)

علامه مجلسی (رحمه الله) نقل می کند(3) که ابن ابی العوجاء(4) که مادی گرا بود، با سه نفر از هم فکران خود قرار گذاشتند که با قرآن مبارزه نمایند. هر یک از آن ها متعهد شدند که بخشی از قرآن را به عهده بگیرند و همانند آن، سوره ای بیاورند. قرار آن ها یک سال بود.

1- فرقان،63.
2- شیخ طوسی، الامالی، ص 581.
3- بحارالانوار، ج 92، ص 16.
4- عبدالکریم ابن اَبی العَوجاء، زندیق معروف عصر امام صادق (علیه السّلام) و از متکلمین قرن دوم هجری قمری. وی متکلمی جسور بود و در تبلیغ عقاید کفرآمیزش بسیار کوشش می کرد؛ به همین سبب در زمان منصور دوانیقی، خلیفه عباسی، به دست دولت عباسی کشته شد.