- مقدمه 1
- انگیزه سازی 8
- پرورش احساس 12
- رفتار سازی 14
- روضه 16
- 2-قبر 18
- انگیزه سازی 18
- اقناع اندیشه 19
- پرورش احساس 22
- رفتار سازی 24
- روضه 25
- انگیزه سازی 27
- اقناع اندیشه 29
- پرورش احساس 30
- رفتار سازی 32
- روضه 34
- انگیزه سازی 35
- اقناع اندیشه 37
- پرورش احساس 39
- رفتار سازی 40
- روضه 42
- انگیزه سازی 44
- اقناع اندیشه 45
- رفتار سازی 50
- مولودی 52
- انگیزه سازی 53
- اقناع اندیشه 55
- پرورش احساس 57
- رفتار سازی 59
- روضه 60
- انگیزه سازی 62
- اقناع اندیشه 63
- پرورش احساس 65
- رفتار سازی 68
- روضه 70
- انگیزه سازی 71
- اقناع 73
- پرورش احساس 74
- رفتار سازی 76
- روضه 79
- انگیزه سازی 81
- اقناع اندیشه 82
- تحریک احساس 85
- رفتار سازی 87
- روضه 89
- انگیزه سازی 91
- اقناع اندیشه 92
- پرورش احساس 95
- رفتار سازی 97
- روضه 98
- انگیزه سازی 100
- اقناع اندیشه 101
- پرورش نیت 103
- رفتار سازی 105
- روضه 107
می گوید: «إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ التَّوَّابین»(1)؛ تماس بگیرید دوستتان دارم. به همین دلیل می گویند: یکی از کلماتی که خیلی مفید است، همین کلمه است: «یا اله العاصین». ای خدای گناه کارها. حرف زدن با خدا فرمول می خواهد. آدم باید بلد باشد چه جور حرف بزند(2).
پرورش نیت
باید شرایط دعا رعایت شود تا ارتباط برقرار و خواسته برآورده شود. اجازه دهید به بخشی از شرایط استجابت دعا اشاره کنیم:
1. نیّت صادق و قلب مخلص و بی ریا.
امام صادق علیه السلام فرموده است: « إنَّ العبدَ إذا دَعا اللّه َ تَبارَکَ و تَعالی بِنِیَّهٍ صادِقَهٍ و قَلبٍ مُخلِصٍ اُستُجِیبَ لَهُ بعدَ وَفائهِ بِعَهدِ اللّه ِ عزّ و جلّ، و إذا دَعا اللّه َ عزّ و جلّ لِغَیرِ نِیَّهٍ و إخلاصٍ لم یُستَجَبْ لَهُ، أ لَیسَ اللّه ُ تَعالی یقولُ "وَ أوْفُوا بِعَهْدِی اُوفِ بِعَهْدِکُم"؟ فَمَن وَفَی اُوفِیَ لَه.»(3)؛ هرگاه بنده با نیّتی راست و درست، و دلی با اخلاص، خداوند تبارک و تعالی را بخواند و به عهد خداوند عزّ و جلّ نیز وفا کند، دعایش مستجاب می شود، اما اگر خداوند عزّ و جلّ را بدون نیّت و اخلاص بخواند، دعایش اجابت نشود. مگر نه این که خداوند متعال می فرماید: «به عهد من وفا کنید، به عهد شما وفا می کنم»؟ پس کسی که وفا کند، وفا بیند.
پس، دعا انسان را تربیت می کند. برای حل مشکل به در خانه
1- . بقره/222.
2- . درسهایی از قرآن سال 72، فضیلت شب قدر، ص5.
3- . بحار الأنوار (ط - بیروت)، ج 90، ص 380.