صحنه های قیامت صفحه 131

کسانی که گناهان خود را انکار می کنند

مرحوم علیّ بن ابراهیم قمّی در تفسیر آیه «حَتّی إِذا ما جاؤُها شَهِدَ عَلَیْهِمْ سَمْعُهُمْ وَ أَبْصارُهُمْ وَ جُلُودُهُمْ بِما کانُوا یَعْمَلُونَ»(1) روایت نموده که این آیه درباره کسانی نازل شد که چون اعمال آنان بر آنها عرضه می شود می گویند: ما هیچ کدام از این اعمال را انجام نداده ایم. و چون کرده های خود را انکار نمودند ملائکه پروردگار که اعمال آنان را نوشته اند بر اعمال آنان شهادت می دهند. امام صادق علیه السلاممی فرماید:

«آنان به خدای خود گفتند: خدایا، این ها ملائکه تواند و به نفع تو شهادت می دهند. و سپس سوگند خوردند که ما چنین اعمالی را انجام نداده ایم، همان گونه که خداوند می فرماید: «یَوْمَ یَبْعَثُهُمُ اللّهُ جَمیعا فَیَحْلِفُونَ لَهُ کَما یَحْلِفُونَ لَکُمْ»(2).»

سپس فرمود: «آنان همان مردمی هستند که حقّ امیرالمؤمنین[

علیه السلام] را

غصب نمودند.» تا این که فرمود: «در این هنگام خداوند بر زبان های آنان مهر سکوت می زند و جوارح آنان را به زبان درمی آورد. پس گوش هایشان به آنچه از حرام خدا شنیده اند گواهی می دهند و چشم هایشان به آنچه از حرام خدا دیده اند شهادت می دهند و دستانشان به آنچه از حرام خدا گرفته اند شهادت می دهند، و پاهایشان به راه های حرامی که رفته اند گواهی می دهند و فرج هایشان به آنچه از عمل حرام مرتکب شده اند