صحنه های قیامت صفحه 51

امام صادق علیه السلام به اصحاب خود فرمود: «هنگامی که جان یکی از شما به حلقوم و گلو می رسد، به او گفته می شود: از آنچه آزار می دیدی و هراس داشتی - از اندوه و حزن در دنیا - آسوده شدی. سپس به او گفته می شود: رسول خدا و علی و فاطمه[ علیهم السلام] پیش روی تو هستند [ و اکنون تو نزد آنان خواهی رفت].»(1)

مرحوم کلینی در کتاب کافی از سدیر صیرفی نقل نموده که گوید: به امام صادق علیه السلام گفتم: فدای شما شوم ای فرزند رسول خدا! آیا مؤمن از مرگ و قبض روح شدن کراهت دارد؟ فرمود: «به خدا سوگند کراهت ندارد و چون ملک الموت برای قبض روح او می آید، جزع و ناله می کند، پس ملک الموت به او می گوید:

ای ولیّ خدا، جزع و ناله مکن، سوگند به خدایی که حضرت محمّد صلی الله علیه و آلهرا به نبوّت مبعوث نمود، من نسبت به تو از پدر مهربان، مهربان تر هستم. سپس می گوید: چشمان خود را باز کن و نگاه کن. و چون محتضر چشمان خود را می گشاید، رسول خدا صلی الله علیه و آله و امیرالمؤمنین و فاطمه و حسن و حسین و ائمه معصومین از ذریّه حسین علیهم السلام را می بیند، و به او گفته می شود:

اینان رسول خدا صلی الله علیه و آله و امیرالمؤمنین و فاطمه و حسن و حسین و ائمّه معصومین از فرزندان حسین علیهم السلام هستند و هم نشینان تو خواهند بود. پس منادی از ناحیه پروردگار به روح او خطاب می کند: "ای نفس مطمئنّه که