صحنه های قیامت صفحه 90

اهل آسمان را صادر نموده است. پس اسرافیل نزد بیت المقدّس می آید و به طرف کعبه می ایستد و مردم چون او را می بینند می گویند:

خداوند اجازه مرگ اهل زمین را داده است. پس اسرافیل در صور خود می دمد و صدایی از آن به طرف زمین خارج می شود و احدی روی زمین نخواهد ماند جز آن که به زمین می افتد و می میرد.

از طرف دیگر صور نیز که به طرف آسمان است بار دیگر می دمد و اهل آسمان ها کلاًّ می میرند و تنها اسرافیل می ماند. پس خداوند به اسرافیل می فرماید: ای اسرافیل تو نیز بمیر. پس اسرافیل می میرد و تا خدا می خواهد همین گونه خواهند بود. سپس خداوند به آسمان ها امر می نماید تا به لرزه درآیند و کوه ها را امر می کند تا از جای خود حرکت کنند همان گونه که می فرماید:

«یَوْمَ تَمُورُ السَّماءُ مَوْرا * وَ تَسیرُ الْجِبالُ سَیْرا»(1)، و مقصود از سیر کوه ها این است که با زمین یکسان می شوند و زمین، زمین تازه ای می شود چنان که می فرماید: «تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَیْرَ الْأَرْضِ»(2)، یعنی: زمین تازه ای پیدا می شود که بر روی آن گناه نشده باشد و هیچ کوه و گیاه و درختی در آن نباشد همان گونه که نخست خداوند آن را خلق نموده است و عرش خود را نیز همانند اوّل بر روی آب قرار می دهد بدون آن که نیاز به حامل داشته باشد بلکه با عظمت و قدرت الهی برقرار خواهد بود. در این هنگام ندای خداوند جبّار بلند می شود و می فرماید: «لِمَنِ الْمُلْکُ

الْیَوْمَ»؟ یعنی: امروز قدرت و سلطنت از آن کیست؟ پس احدی نیست که پاسخ او را بدهد و خود در پاسخ خویش می فرماید: «لِلّهِ الْواحِدِ