- سرآغاز … 1
- پیش گفتار … 4
- بخش یکم: شأن نزول آیه ولایت … 6
- اشاره 6
- شأن نزول آیه ولایت … 6
- اتفاق نظر مفسّران در شأن نزول آیه … 7
- آیه ولایت در سخن محدّثان … 11
- آیه ولایت در سروده شاعر شهیر انصاری … 13
- آیه ولایت از دیدگاه ابن تیمیّه … 14
- برداشت آخر … 16
- اشاره 18
- بخش دوم امامت علی علیه السلام درآیه ولایت … 18
- آیه ولایت و امامت علی علیه السلام … 18
- «ولایت» چیست؟ … 19
- معنای ولایت در آیه شریفه … 23
- دیدگاه فضل بن روزبهان در مورد معنای ولایت و آیه مبارکه … 24
- ردّ دیدگاه ابن روزبهان … 24
- حاصل بررسی … 28
- چند شبهه در مورد آیه ولایت … 30
- بخش سوم شبهه هایی درباره آیه ولایت … 30
- اشاره 30
- نخستین شبهه: معنای ولایت … 31
- دومین شبهه: «واو» حالیه یا عاطفه؟ … 31
- پاسخ … 33
- سومین شبهه: علی علیه السلام به خدا توجه داشت یا به سائل؟ … 34
- پاسخ … 35
- چهارمین شبهه: آیه مذکور، جمع را خطاب می کند اما علی علیه السلام فرد است … 38
- پاسخ … 39
- اشاره 39
- پاسخ زمخشری … 40
- پاسخی دیگر … 41
- دیدگاه علّامه سیّد عبدالحسین شرف الدین رحمه اللَّه … 41
- روایتی از امام صادق علیه السلام … 42
- پاسخی مورد پسند … 43
- سخن پایانی … 45
- کتاب نامه … 47
شماره صفحه در کتاب - ص: 59
***
اگر این آیه با صیغه مفرد می آمد منافقان و دشمنان امیر مؤمنان علی علیه السلام در صدد تصرّف در قرآن برمی آمدند و به خاطر دشمنی با آن حضرت دست به تحریف قرآن می زدند، زیرا آیات دیگری نیز به صورت صیغه جمع به کار رفته است ولی مقصود از آن تنها علی علیه السلام است؛ اگر در تمام این موارد صیغه مفرد به کار می رفت آن ها به فکر تصرّف در قرآن کریم می افتادند.
در چنین شرایطی بیان مطلب با کنایه و صیغه جمع بسیار شیواتر و رساتر از تصریح به لفظ مفرد است. قرآن به طور اجمال بیان می فرماید: کسانی که در حال نماز صدقه دادند، ولیّ شما هستند، آن گاه روایات موجود معیّن می کنند که آن شخص علی بن ابی طالب علیه السلام است. چنین بیانی شیواتر است چرا که به اسم شخص معیّنی تصریح نشده و به قول معروف: کنایه رساتر از تصریح است (1).
روایتی از امام صادق علیه السلام …
در این زمینه روایتی معتبر از امام صادق علیه السلام نقل شده که نظر علّامه سیّد شرف الدین رحمه اللَّه را تأیید می کند.
راوی از امام علیه السلام پرسید، چرا نام علی علیه السلام به همین