سلسله پژوهش های اعتقادی، نگاهی به حدیث ثقلین المجلد 10 صفحه 47

شماره صفحه در کتاب - ص: 66

***

معارضه با احادیث دیگر …

چهارمین راهی که اهل سنّت برای بی اعتبار کردن «حدیث ثقلین» به کار گرفته اند، معارضه است؛ معارضه با احادیثی که خود در کتاب هایشان روایت می کنند.

البتّه از اعتبار افتادن حدیثی در اثر وجود معارضی که از نظر سند و دلالت، همتا و همسنگ با آن حدیث باشد امری مطابق قاعده و صناعت بوده و مورد قبول همه محقّقین است؛ ولی- همچنان که پیش تر اشاره شد- می گوییم: معارضه، فرع حجیّت است. به این معنا که دو حدیث متعارض، از نظر سند و دلالت باید تمام باشند و حجیّت هر یک مسلّم باشد تا نوبت به معارضه برسد در نتیجه یکی درست و دیگری نادرست باشد. وگرنه اگر یکی از احادیث نسبت به دیگری ترجیح داشته باشد، و اگر یکی از احادیث صحیح باشد و دیگری غیر صحیح باشد، نوبت به معارضه نخواهد رسید.

اکنون می پرسیم حدیث ثقلین یا همان حدیث وصیّت به قرآن و اهل بیت علیهم السلام با کدام حدیثی در تعارض است؟

مهم ترین حدیثی که به عنوان معارض برای حدیث ثقلین مطرح شده است، دو حدیث است:

1- حدیث اقتدا به شیخین؛