- سرآغاز … 1
- پیش گفتار … 4
- ذوی القربی چه کسانی هستند؟ … 6
- بخش یکم قربی از دیدگاه پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) … 6
- راویان حدیث قربی … 8
- پیشوایان حدیث و تفسیر و آیه مودّت … 9
- حدیث «مودّت» در کتاب های معتبر … 13
- روایت بخاری و مسلم … 13
- روایت احمد بن حنبل … 14
- روایت ترمذی … 16
- روایت طبری … 17
- روایت هیثم بن کلیب … 21
- روایت طبرانی … 23
- روایت حاکم نیشابوری … 25
- روایت ابونعیم اصفهانی … 28
- روایت ابوبشر دولابی … 30
- روایت ابن عساکر … 31
- روایت ابن اثیر … 34
- روایت ابن کثیر … 36
- روایت هیثمی … 38
- روایت سیوطی … 42
- روایت آلوسی … 44
- روایت شوکانی … 47
- نکته قابل توجه … 48
- سخنان امام حسن علیه السلام پس از شهادت پدر بزرگوارش … 49
- بررسی سندهای روایات … 55
- بخش دوم بررسی و تصحیح سندهای روایات آیه مودت … 55
- روایت طاووس … 55
- روایت احمد بن حنبل … 56
- روایت طبری … 58
- روایت پیشوایان بزرگ اهل سنّت … 59
- حقیقت امر در روایت های این بخش … 62
- جایگاه راویان حدیث مودّت … 63
- ایرادهای متفاوت … 77
- سخن پایانی … 83
- ابن تیمیّه و شبهه در آیه مودّت … 88
- بخش سوم رد شبهه های مخالف … 88
- آیه مودّت و شبهه های دیگر … 92
- اشاره 92
- مکی بودن سوره شورا و نبود حسنین … 96
- 2. پیامبر درخواست اجر نکرد … 103
- 3. چرا آیه نفرمود: «إلّا المودّه للقربی»؟ … 108
- 4. تعارض … 112
- اشاره 113
- نزول آیه مودّت روایت ها و دیدگاههاه ها … 113
- نزول آیه مودّت درباره اهل بیت … 113
- دلایل و شواهدی دیگر … 114
- دیدگاه زمخشری … 114
- دیدگاه فخر رازی … 117
- دیدگاه قرطبی … 122
- دیدگاه خطیب شربینی … 124
- دیدگاه آلوسی … 125
- بررسی و ردّ دیگر نظریات … 129
- بررسی و نقد دیدگاه اول … 132
- سخن منصفانه … 135
- دو یادآوری مهم … 139
- بررسی این گفتار … 143
- یادآوری دوم … 145
- روشنی دلالت آیه … 150
- اصل در استثنا … 154
- بخش پنجم دلالت آیه بر امامت و سرپرستی … 156
- جهاتی در دلالت آیه … 156
- اشاره 156
- اشاره 156
- 1. خویشاوندی خاندانی و امامت … 156
- تحلیل و بررسی … 163
- 2. لزوم مهرورزی سبب لزوم پیروی و اطاعت … 177
- 3. دوستی مطلق (همه جانبه) باعث برتری در تمام جهات … 180
- 4. لزوم دوستی مطلق (همه جانبه) باعث پاکدامنی و ناآلودگی … 187
- بررسی و نقد شبهه ها … 191
- کتابنامه … 211
شماره صفحه در کتاب - ص: 76
***
اعتماد کرده اند، در حالی که اسناد این حدیث سست و بی ارزش است؛ زیرا برخی راویان آن، از نظر نقل حدیث، ضعیف و برخی رافضی هستند. (1) ابن حجر در کتاب الکاف الشاف فی تخریج أحادیث الکشّاف در هنگام نقل این احادیث می نویسد:
این حدیث را طبرانی، ابن ابی حاتم، حاکم نیشابوری در کتاب مناقب الشافعی با سند حسین اشقر، از قیس بن ربیع، از اعمش، از سعید بن جبیر، از ابن عباس نقل کرده است؛ در حالی که حسین اشقر از نظر نقل حدیث، ضعیف و ساقط است.
ابن کثیر نیز در این باره چنین اظهار نظر کرده است: ابن ابی حاتم از علی بن الحسین، از مردی که نام برده، از حسین اشقر، از قیس، از اعمش از سعید بن جبیر، از ابن عباس نقل می کند …
ابن کثیر پس از نقل این حدیث از ابن ابی حاتم، می نویسد: این سند، ضعیف است؛ زیرا یکی از راویان آن فرد مبهم و ناشناخته و منکر است که از بزرگ شیعی متعصب یعنی حسین اشقر نقل کرده است.
قسطلانی نیز از دیدگاه ابن کثیر پیروی کرده است. آن جا که
1- . فتح الباری: 8/ 458.