عقیده یک مسلمان صفحه 103

1- جاذبه قرآن

اشاره

در لابه‌لای گفتگوهای دشمنان سرسخت و لجوج اعترافاتی یافت می‌شود که بیش از گفتار مستدل دوستان پرده از روی مطالب بر می‌دارد. زیرا دشمنان می‌خواهد نقاط قوّت را به هر وسیله است انکار کند و آن را «وارونه نشان دهد» برای این کار ناچار است تفسیرهای غلط و ناهنجاری از خود بتراشد که با یک نوع اعتراف ضمنی به اصل وجود نقطه قوت همراه است.

از تواریخ و از خود قرآن مجید بر می‌آید که به پیامبر صلی الله علیه و آله نسبتهای ناروایی از قبیل «مجنون» «شاعر» «گاهی» «کاهن» و «ساحر» می‌دادند(1) که در حقیقت هر کدام نکته‌ای داشت.

از این جهت «مجنون» می‌گفتند که او با رسوم و عادات دیرینه آنها که جزء امور بدیهی و مسلّم آنها شده بود مخالفت می‌کرد، آنها تقلید کورکورانه و پیروی بدون قید و شرط از عادات و رسوم غلط محیط خود «شرط عقل» می‌دانستند و کسی که با آن مخالفت کند «مجنون».

و از این نظر «شاعرش» می‌نامیدند که آیات موزون قرآن و جمله‌های زیبا و رسای آن چنان شور و هیجانی در دلها برپا می‌کرد که موزون‌ترین اشعار حماسی عرب در آن عصر که «عمر طلایی شعر و ادب عربی» محسوب می‌شد قدرت برابری با آن نداشت. و گرنه پیامبر صلی الله علیه و آله هرگز سابقه شعر و قافیه‌پردازی نداشته است.

و اگر نسبت «کهانت» به او می‌دادند بر اثر این بود که با صراحت و قاطعیت، اخباری مربوط به حوادث آینده بیان می‌داشت.

مخالفان برای پرده افکندن بر این حقیقت نام «کاهن» بر آن

1- سوره صافات، آیه 36، سوره طور، آیه 29 و سوره مدثر آیات 24 و 25 در این باره است.