عقیده یک مسلمان صفحه 110

عقاید در محیط ظهور قرآن

محیطی است پر از بتها و بتکده‌های باشکوه، از بتهای خانگی گرفته تا بتهای قبیله و بتهای بزرگ که مورد توجّه هر شهر و دیار است.

بتها را با دست خود می‌سازند و مقدّرات خود را به دستش می‌سپارند و در برابرش زانو می‌زنند و با اصرار آن «شریک خدا» یا «واسطه فیض» و یا «شفیع» درگاه او می‌دانند.

آنها «اللَّه» را خالق آسمانها و زمین می‌دانستند ولی بتها را طبق آیه 33 سوره «رعد» شریک خدا قرار می‌دادند. «وَ جَعَلُو للَّهِ شُرَکَاءَ؛ ویا شفیعان درگاه خدا می‌دانستند» وَ یَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَالَایَضُرُّهُمْ وَ لَایَنْفَعَهُمْ وَ یَقُولُونَ هوُلَاءِ شُفَعَاؤُنَا عِندَاللَّهَ؛ آنها چیزهایی را پرستش می‌کنند که نه به آنها زیان می‌رسانند و نه سودی به حال آنها دارند و می‌گویند این بتها شفیعان ما در پیشگاه خدا هستند»(1).

عقیده به بتها زیربنای زیربنای عقاید و افکار مذهبی آنان را تشکیل می‌داد و روح بت سازی و بت تراشی و بت پرستی بر سراسر ایده‌های آنها با تمام قدرت حکومت می‌کرد.

اعراب با این که خود از داشتن دختر نفرت داشتند، فرشتگان را دختران خدا می‌دانستند(2) برای خداوند صفات انسانی قائل بودند. و مسأله شرک (تعدد خدایان) به قدری پیش آنها مسلّم بود که اگر کسی دم از وحدت و یگانگی معبود میزد از سخن او وحشت می‌کردند و با تعجب می‌گفتند «أَجَعَلَ الْأَلِهَةَ إِلهاً وَاحِداً إِنَّ هذَا لَشَی‌ءٌ عُجَابٌ؛ آیا این پیامبر به جای آن همه معبود تنها یک معبود قرار داده؟ راستی چیز عجیبی است؟»(3)

معاد و رستاخیز مورد انکار آنان بود و نمی‌توانستند هضم کنند که ممکن است اعضای پوسیده بار دیگر جامه حیات در تن کنند.

«وَ قَالَ الَّذِینَ کَفَرُواْ هَلْ نَدْلُّکُمْ عَلی رَجُلٍ یُنَبِّئُکُمْ إِذَا مُزِّقْتُمْ کُلِّ مُمَزَّقٍ إِنَّکُمْ لَفِیْ خَلقٍ جَدِیدٍ* أَفْتَری عَلَی اللَّهِ کَذِباً أَمْ بِهِ جِنَّةٌ(4)؛ کافران

1- سوره یونس، آیه 18.

2- سوره زخرف، آیه 17.

3- سوره ص، آیه 5.

4- سوره سبأ، آیه 7 و 8.