عقیده یک مسلمان صفحه 159

محیط را تحمّل نماید. هنوز نفسی تازه نکرده که دوران پرغوغای جوانی فرا می‌رسد دورانی طوفانی و کوبنده که در کوره حوادث قرار می‌گیرد تا تدریجاً خامی او از بین برود و پخته شود.

هنوز جای پای خود را کاملًا محکم نکرده فصل جوانی گذشته دوران کهولت و پیری فرا می‌رسد، و این جاست که می‌خواهد چیزی از زندگی بفهمد از اشتباهات گذشته افسوس می‌خورد دوست دارد زندگی را دوباره شروع کند تا تجربه‌های خود را به کار اندازد امّا دیگر وقت ندارد لحظه مرگ فرا می‌رسد.

آیا باور کردنی است که هدف این دستگاه بزرگ و عظیم و شگرف مخصوصاً هدف از آفرینش انسان تنها همین زندگی همین رفت و آمد آمیخته با هزاران ناراحتی باشد؟ و پس از آن همه آموزشها و آمادگیهای روحی که به نظر می‌رسد جنبه مقدّماتی برای زندگی دیگری دارد این دفتر به کلی بسته شود؟

و با یک عقب‌گرد وحشتناک آن سلولهای عجیب مغزی که محتوی بزرگترین پرونده‌های دنیاست با مرگ، تبدیل به ذرات ساده‌ای از خاک و غبار جهان طبیعت گردد؟

آیا این شبیه کار آن کوزه گر و آن مهندس سازنده آن سد عظیم نیست؟ آیا این با حکمت پروردگار می‌سازد؟

بنابراین آن کس که ایمان به خدا و حکمت او دارد نمی‌تواند انکار کند که با مرگ آدمی هستی او برچیده نمی‌شود، اگر برچیده شود زندگی این جهان بی‌هدف خواهد بود.

در قرآن مجید در چند مورد به این استدلال اشاره شد و با بیان کوتاهی ذکر گردیده.

«أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَاکُمْ عَبَثاً وَ أَنَکُمْ إِلَیْنَا لَاتُرْجَعُونَ (1)؛ آیا گمان کردید که ما شما را بیهوده آفریدیم و شما به سوی او باز نمی‌گردید»؟

در این جا می‌گوید اگر پای معاد و زندگی پس از مرگ در میان نیاید آفرینش به بیهودگی خواهد انجامید.

و در آیه 36 سوره قیامت می‌خوانیم «أَیَحُسَبُ الإِنْسَانُ أَنْ یُتْرِکَ

1- سوره مؤمنون، آیه 115.