عقیده یک مسلمان صفحه 2

دانشمندان می‌گویند هر انسانی را که فکر کیند، از هر نژاد و هر طبقه‌ای که باشد اگر او را به حال خود واگذارند و تعلیمات خاصّی نبیند و حتی از گفتگوهای خداپرستان و مادیها عریان شود، خود به خود متوجّه نیروی توانا و مقتدری می‌شود که مافوق جهان مادّه است و بر تمام جهان حکومت می‌کند.

او در زوایای قلب و اعماق دل و روان خویش احساس می‌کند که ندایی لطیف و پر از مهر و در عین حال رسا و محکم، وی را به طرف یک مبدأ بزرگ علم و قدرت که ما او را خدا می‌نامیم می‌خواند.

این همان ندای فطرت پاک و بی‌آلایش بشر است.

ممکن است غوغای جهان مادی و زندگی روزانه و زرق و برقهای حیات او را به خود مشغول سازد، و موقّتاً از شنیدن این ندا غافل شود، امّا هنگامی که خود را در برابر مشکلات و گرفتاریها مشاهده می‌کند، هنگامی که حوادث وحشتناک طبیعی همانند سیلها و زلزله‌ها و طوفانها و لحظات پر اضطراب یک هواپیما در یک هوای نامساعد و خطرناک به او حمله ور می‌شوند آری در این هنگام که دست از تمام وسایل مادی کوتاه می‌گردد و هیچ گونه پناهگاهی برای خود نمی‌یابد، این ندا در درون جان او قوّت می‌گیرد، احساس می‌کند که از دورن وجودش قدرتی او را به سوی خود می‌خواند، قدرتی که برتر از تمام قدرتهاست، نیروی مرموزی که همه مشکلات در برابر او سهل و ساده و آسان است. البتّه ندای فطرت همیشه در درون جان او قوّت می‌گیرد، احساس می‌کند که از درون وجودش قدرتی او را به سوی خود می‌خواند، قدرتی که برتر از تمام قدرتهاست، نیروی مرموزی که همه مشکلات در برابر او سهل و ساده و آسان است.

البتّه این ندای فطرت همیشه در درون جان آدمی هست ولی در این لحظات قوّت بیشتری می‌یابد.

تاریخ نشان می‌دهد حتی قدرتمندانی که در لحظات آرامش و عادی از بردن نام خدا ابا می‌کردند به هنگامی که پایه‌های قدرت خود را متزلزل و کاخ هستی خود را در حال فرو ریختن می‌دیدند، دست به دامن این مبدأ بزرگ می‌شدند، و ندای فطرت را به روشنی می‌شنیدند.