دروس اعتقادی صفحه 106

و نیز در بررسی آیات أحکام، به آیات بسیاری برخورد می کنیم که آنچه از ظاهر آیه إستفاده می شود مقصود نیست و بطور قطع و یقین، غیر آن إراده شده است مانند آیات زیر:

«وَالسَّارقُ وَالسَّارِقَهُ فَاقْطَعوُا أَیْدِیَهُما.» (1)

دست مرد دزد و زن دزد را به کیفر عملشان ببرید.

«فَلا جُناحَ عَلَیْهِ أَنْ یطَّوَّفَ.» (2)

باکی بر او نیست که سعی صفا و مروه نیز به جای آورد.

«فَلَیْسَ عَلَیْکُمْ جُناحٌ اَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلوهِ» (3)

باکی برای شما نیست که نماز را کوتاه بجای آرید.

اگر به استفاده از ظاهر إکتفا شود هرگز از کلمه «أیدی» که به معنای دست است انگشتان و از کلمه «لاجناح» که به معنای باکی و إشکالی نیست وجوب إستفاده نخواهد شد در حالی که مسلّم است که مقصود از «أیدی» چهار انگشت و مسلم است که سعی بین صفا و مروه واجب و نماز هم در مسافرت قصر است.

اکنون گوییم آیاتی که مورد سؤال قرار گرفته است و در بحث عصمت شاهد گناهکاری أنبیاء آورده شده است، با توجّه به دو مقدّمه گذشته توجیه می شود و برای هر یک از آن آیه ها (أئمه معصومین علیهم السلام) بیاناتی روشن بیان فرموده اند که به شرح زیر تذکّر داده می شود:

1- المائده/38.
2- البقره/158.
3- النساء/101.