دروس اعتقادی صفحه 110

نبوّت است؛ بنابراین امکان نخواهد داشت که حضرت ابراهیم علیه السلام قبل از نبوّت به شرک که أعظم از هر ظلمی است گرفتار باشند در نتیجه معنای آیات فوق همان است که حضرت رضا صلوات اللَّه و سلامه علیه فرموده اند.

با توجه به آنچه گفته شد و آنچه در توضیح دو آیه از آیات مورد سؤال بیان شد، روشن گردید که قسمتی از آیات شریفه قرآن با توضیحات أئمه معصومین علیهم السلام روشن و بدون مراجعه به آنان و با اعتماد به درک شخصی خود و اکتفا به ترجمه و استفاده از لغت و أدبیّت عرب حقیقت و مقصود خداوند از آن آیه روشن نگردیده بلکه آنچه برداشت شود با واقعیّت فاصله بسیاری خواهد داشت:

آری تذکّر داده شد که قرآن می فرماید:

«بَلْ هُوَ آیاتٌ بَیِّناتٌ فِی صُدُورِ الَّذینَ اُوتُوا الْعِلْمَ.» (1)

قرآن آیه های روشنی است ولی در لوح سینه کسانی که علم به آنها داده ایم.

و همانطور که بیان شد بسیاری از آیات شریفه قرآن به حکم خود قرآن و روایات معتبره فراوان مانند:

«إنّی تارِکٌ فِیکُمُ الثَّقَلَیْن ما إنْ تَمَسَّکْتُم بِهِما لَنْ تَضِلُّوا، کتاب اللَّه و عترتی أهل بیتی و إنّهما لن یفترقا حتی یردا علیَّ الحوض فانظروا کیف تخلفونی فیهما». (2)