دروس اعتقادی صفحه 114

الف) «وَما أَرْسَلْناکَ إلاَّ کافَّهً لِلناَّسِ.» (1)

تو را ای پیامبر مبعوث ننموده و نفرستاده ایم مگر برای تمامی مردم.

بدیهی است هنگامی که حضرت محمّدصلی الله علیه وآله پیامبر برای همه مردم، همه قشرها، و همه نسلها باشند لازمه اش أبَدیّتِ رسالت و آخرین پیامبر بودن است.

ب) «اِنْ هُوَ إِلاَّ ذِکْرٌ لِلعالَمینَ.» (2)

نیست آن قرآن جز موعظه و پند برای جهانیان.

روشن است که ذکر بودن قرآن برای جهان و تمامی مردم ملازم با تداوم آن و خاتمیّت رسالت حضرت محمّدصلی الله علیه وآله می باشد، زیرا اگر پیامبری بعد از حضرت بیاید قرآن تا آن زمان ذکر است نه برای همه جهانیان.

ج) «قُلْ أَیُّ شَیءٍ أکْبَرُ شَهادَهً قُلْ اللَّهُ شَهیدٌ بَیْنی وَ بَیْنَکُمْ وَ اُوحِیَ إلَیَّ هذا الْقُرآنُ لِاُنْذِرَکُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ.» (3)

بگو ای پیامبر چه گواهی بزرگتر است. بگو خدا میان من و شما گواه است و وحی می کند به من آیات این قرآن را تا به آن شما و هر کس از افراد بشر را که خبر این قرآن به او رسد بیم دهم.

1- السبأ/28.
2- التکویر/27.
3- الانعام/19.