دروس اعتقادی صفحه 54

7 خداوند مرید است

موجود دانا و توانا اگر کاری را برأساس دانایی و توانایی خود بخواهد انجام دهد این خواستن إراده نامیده می شود و چنین خواستن و إعمال قدرت و فعل در انسان با توجّه و تصوّر و إعتقاد به نفع آن کار و میل و رغبت و سپس عزم و تصمیم نسبت به آن کار بستگی دارد ولی ذات مقدّس پروردگار در إراده اش مقدمات یاد شده که ملازم جهل و عجز است نمی باشد و اراده حضرت حق همان إعمال قدرت و فعل او است.

در پایان صفات ثبوتی یادآوری می شود که با توجّه به ثبوت صفت علم و قدرت برای خداوند متعال صفت سمیع (شنوا) که علم به مسموعات و شنیدنی ها است و بصیر (بینا) که علم به مبصرات و دیدنیها است و صفت تکلّم (گویا) و خالق و رازق و مرید (إراده کننده) و دیگر صفاتی که نشانه کمال است برای خداوند ثابت است و این صفات، صفات ثبوتی حضرت پروردگار می باشد، ولی تذکّر داده می شود که بعضی از این صفات ثبوتی به گونه ای است که می توان آن صفت را از خداوند متعال سلب کرد؛ مانند إراده و خلق و رزق، می توانیم بگوییم إراده نکرد یا روزی نداد و خلق ننمود همانطور که می گوییم إراده کرد و رزق داد و خلق نمود؛ این صفتها را صفت فعل نامند و چون نوشته حاضر برمبنای إختصار است از بحثهای مفصّلی که در إرتباط با این صفات شده است صرف نظر و به آنچه تذکّر داده شد اکتفا می شود.