دروس اعتقادی صفحه 81

ولید گفت: نه؛ خطابه کلامی است پیوسته، و کلام او قطعات است.

ابوجهل گفت: شعراست.

ولید گفت: نه من همه گونه أشعار عرب را شنیده ام و به همه أشعار عرب دانا هستم. کلام او شعر نیست.

ابوجهل گفت: پس چیست؟

ولید گفت: بگذار در آن فکر کنم.

فردا با ابوجهل به مجلس قریش درآمد و همه پیشنهادهای آنها را شنیده که می گفتند: حضرت محمّدصلی الله علیه وآله مجنون و یا دروغگو و یا کاهن است، رد کرد؛ آنگاه گفتند: تو چه می گویی؟

گفت: بگوئید سخن او سحر است، زیرا کلامش دلها را می رباید و میان افراد و بستگانشان تفرقه می افکند.

این جریان به حضرت محمّدصلی الله علیه وآله رسید، حضرت متأثر شدند و در خانه خود با اندوه و رنج بسر می بردند که جبرئیل علیه السلام نازل شد و آیات سوره مدّثر را آورد:

«یَاایُّهَاالْمُدَّثِرْ قُمْ فَاَنْذِرْ»

تا آن جا که خداوند می فرماید:

«فَقَالَ اِنْ هذا اِلّا سِحْرٌ یُؤْثَرُ» (1)

و گفت این (قرآن محمّدصلی الله علیه وآله) بجز سحر و بیان سحر